Narciso - Anastasio

Volevo scrivere un pezzo che

Mi mancano le forze, svengo

Per poi guardarci con gli occhi infossati

Di chi condivide un segreto tremendo

E tu, donna di cocci rotti

Donna di antichi tesori sepolti

Che piangi catrame tutti le notti

E vieni a cercarmi nei miei ricordi

Vorrei guardarti lontano negli occhi

E li vorrei profondi come pozzi bui

Al punto tale che ci smetto di cercare il mio riflesso dentro

Non voglio finire come Narciso

Annegato del mio riflesso, ammaliato del mio riflesso

Ammalato dal mio riflesso, ma

A volte se sono felice, eh

Mi scappa lo sguardo dagli occhi e fa tutto da se

Vola lontano, eh, vola lontano

Ti è mai accaduto di stare seduto

E di mettere il muto nella tua mente?

L’impatto di accorgerti a un tratto

Di stare soltanto ad un passo dal niente

Riperdere i sensi e trovarne di nuovi

Partire dal cielo e trovarsi a milioni di metri sott’acqua

Steso sul fondo, sento il rimbombo di suoni d’ovatta

Poi, qualcuno mi tocca la spalla, mi ruba la calma

Domanda: «A che pensi?»

(A che pensi?)

A che penso?

Non penso, pensare è da fessi

Almeno prima che lo chiedessi

Pensavo al nulla ed al tutto, sapessi

Un silenzio sottile, senza alcun fine, senza interessi

Vorrei guardare te come fisso il vuoto

E fuori il terremoto, mi scuote ma non mi sveglia

Ci prova, ma non mi muovo

Vorrei urlare il mio nome per ore

Fino a lasciare soltanto il rumore

Svuotarlo di senso, svuotarmi di senso

A volte se sono felice, eh

Mi scappa lo sguardo dagli occhi e fa tutto da se

Vola lontano, eh, vola lontano

A volte se sono felice, eh

Mi scappa lo sguardo dagli occhi e fa tutto da se

Vola lontano, eh, vola lontano

Ik wilde een stuk schrijven dat

Ik heb geen kracht, ik val flauw

Om ons dan met verzonken ogen aan te kijken

Wie deelt een vreselijk geheim

En jij, vrouw van gebroken scherven

Vrouw van oude begraven schatten

Dat je elke nacht teer huilt

En kom en vind me in mijn herinneringen

Ik zou graag ver weg in je ogen willen kijken

En ik zou ze zo diep willen hebben als donkere putten

Tot het punt dat ik stop met zoeken naar mijn spiegelbeeld van binnen

Ik wil niet eindigen als Narcissus

Verdronken door mijn spiegelbeeld, betoverd door mijn spiegelbeeld

Ziek van mijn spiegelbeeld, maar

Soms, als ik gelukkig ben, huh

De blik glijdt uit mijn ogen en doet alles vanzelf

Vlieg weg, huh, vlieg weg

Heb je ooit gezeten?

En om de mute in je geest te zetten?

De impact van plotseling opmerken

Om slechts één stap verwijderd te zijn van niets

Herwin je zintuigen en vind nieuwe

Vanuit de lucht beginnen en miljoenen meters onder water zijn

Liggend op de bodem hoor ik het gerommel van wattengeluiden

Dan raakt iemand mijn schouder aan, steelt mijn kalmte

Vraag: "Waar denk je aan?"

(Waar denk je aan?)

Waar denk ik aan?

Ik denk niet, denken is dwaas

Althans voordat ik het vroeg

Ik dacht aan niets en alles, weet je

Een subtiele stilte, zonder enig doel, zonder interesse

Ik zou graag naar je willen kijken terwijl ik in de ruimte staar

En buiten de aardbeving schudt het me, maar maakt het me niet wakker

Hij probeert, maar ik beweeg niet

Ik zou urenlang mijn naam willen schreeuwen

Tot het verlaten van alleen het geluid

Maak het leeg van betekenis, maak mezelf leeg van betekenis

Soms, als ik gelukkig ben, huh

De blik glijdt uit mijn ogen en doet alles vanzelf

Vlieg weg, huh, vlieg weg

Soms, als ik gelukkig ben, huh

De blik glijdt uit mijn ogen en doet alles vanzelf

Vlieg weg, huh, vlieg weg