Generale - Anastasio

Generale dalla radiolina

La sento urlare: «Ordine, disciplina»

Ma lo sa che dove lei è seduto nessuno chiede aiuto

E non c'è una sola mina

I generali si lustrano le medaglie

E c’hanno sangue freddo come rettili

Ma sono io che striscio tra le sterpaglie

E guardo da vicino come fischiano i proiettili

E dietro la collina sapessi, fa così freddo che congeleresti

E c'è una musica di colpi di fucile

Urla di ragazzi e giorni andati persi

Di vetri andati in pezzi

Contadina, questo ballo tu non lo concederesti a me

Che ho l’uniforme diversa dai tuoi fratelli

Partiti già da un anno ma che non torneranno

Diversa è la bandiera ed uguali sono i fardelli

E quelli che ti dicono che t’odio che ne sanno

Ma che ne sanno loro?

E la cosa più tremenda della guerra

È che è bella anche se muoiono a milioni

Con i padri sette metri sotto terra

E con i figli che ci fanno le canzoni

Generale quanto tempo che è passato

Ma quando ci ripenso ancora piango

Ho ancora in bocca quel sapore di bruciato

Ricordo amici con la faccia in giù nel fango

E un treno che partiva pieno e che tornava vuoto

La mattina tremo quando dormo poco

Sogno un cielo nero da cui piove fuoco

E un filo spinato che mi avvolge piano

E mi blocca e mi lacera, mi entra in bocca, mi soffoca

L’aria è tossica, come quando cadeva una bomba

E aspettavo la prossima e la prossima, e la prossima, e la prossima

E una contadina smorta aspetta alla porta come una bambina

Il fratello partito di prima mattina diretto alla collina

E dietro la collina gracchiava una radiolina

In un giorno d’aprile

Ma io già avevo gettato il fucile

Già avevo gettato il fucile

Generaal van de radio

Ik hoor haar schreeuwen: "Orde, discipline"

Maar ze weet dat waar ze zit niemand om hulp vraagt

En er is geen enkele mijn

De generaals polijsten hun medailles

En ze zijn zo koelbloedig als reptielen

Maar ik ben het die door het kreupelhout kruipt

En ik kijk goed hoe de kogels fluiten

En achter de heuvel, weet je, het is zo koud dat je zou bevriezen

En er is muziek van geweerschoten

Geschreeuw van jongens en vervlogen tijden

Van gebroken glas

Boer, je zou me deze dans niet geven

Dat ik een ander uniform heb dan je broers

Ze zijn al een jaar weg, maar ze komen niet meer terug

De vlag is anders en de lasten zijn hetzelfde

En degenen die je vertellen dat ik je haat die weten

Maar wat weten ze?

En het ergste van de oorlog

Het is gewoon mooi, zelfs als er miljoenen sterven

Met de vaders zeven meter onder de grond

En met de kinderen die ons de liedjes maken

Algemeen hoeveel tijd is verstreken

Maar als ik eraan denk, huil ik nog steeds

Ik heb nog steeds die verbrande smaak in mijn mond

Ik herinner me vrienden met hun gezicht naar beneden in de modder

En een trein die vol vertrok en leeg terugkeerde

's Morgens beef ik als ik weinig slaap

Ik droom van een zwarte lucht waaruit het vuur regent

En een prikkeldraad dat me langzaam omhult

En het stopt me en scheurt me, komt in mijn mond, verstikt me

De lucht is giftig, zoals wanneer een bom viel

En ik wachtte op de volgende en de volgende, en de volgende, en de volgende

En een saaie boerin wacht als een kind aan de deur

De broer vertrok vroeg in de ochtend naar de heuvel

En achter de heuvel kraakte een kleine radio

Op een dag in april

Maar ik had het geweer al gegooid

Ik had het geweer al gegooid