Habiak - Anari

Negua lo gelditu zaigu oinetan behelainotan,

bihotzekin baño ez dugu ikusten, itxututa.

Miñak habiak egin dizkigu esku ahurretan eta

itsasoak gainezka begietan.

Argirik ez da sartu geroztik lehiora,

udaberririk ez dute somatzen lorak gurean,

txorien zai daramagun arren urtaro osoa,

saiak baño etzaizkigu hurbiltzen lekura.

Bihotza harri bihurtu zaigu, gogortuta,

goroldioa dugu lehen azala zen lekuan.

Desertua baño ez dut orain ikusten zure begietan

eta ibai lehorrak dira gure zainak.

Nahiz eta miñak habiak egin dizkigun esku ahurretan,

saiak baino hurbiltzen ez bazaizkigu ere lehiora,

goroldioa dugun arren gorputz osoan,

hemen iraungo dugu elkarrekin ilargi berotan zai,

zai,

zai,

ilargi berotan zai,

De winter is aan onze voeten in slaap gevallen,

we zien alleen met ons hart, verblind.

Miña heeft nesten gemaakt in onze handpalmen

zeeën die overstromen in de ogen.

Sindsdien is er geen licht meer door het raam gevallen,

de bloemen brengen geen lente in ons,

hoewel we het hele seizoen voor de vogels hebben,

Maar de gieren komen niet bij ons in de buurt.

Onze harten zijn veranderd in steen, verhard,

we hebben mos waar vroeger de bast zat.

Ik zie nu niets anders dan woestijn in je ogen

en droge rivieren zijn onze aderen.

Ook al hebben we nesten gemaakt in de handpalmen,

ook al komen ze niet dichter bij het raam dan de gieren,

ook al hebben we mos over ons hele lichaam,

hier blijven we samen in de warme maan,

het is

het is

in de hete maan,