Amnesia -

El corazon se deshace

Mi pulso se desanima

Cargo un pesado equipaje

Recuerdos que contaminan

Tu ausencia es una tormenta

Que arrasa con mi alegría

Soy una lagrima seca

Soy una rama caída

Y lo más triste de todo

Es aceptar que mis labios tus besos mendigan

Y lo más triste de todo

Es que no vuelves, no vuelves te vas y me olvidas

Como si me hubieras amado

Y mi nombre se hubiera borrado

Como si una vez me hubieras escrito

Y tu pluma me hubiera tachado

Como si tu cuerpo tuviera

Toda la memoria vacía

Como si cruzaras la puerta

Y se te cerrara la vida

Quién de mi te habrá curado

Y embriagado de anestesia

Como si tuvieras amnesia

Amnesia

Te pienso en sombras de noche

Te sueño en pena de día

Si me levanto del suelo

Tu voz retumba y me inclina

Y lo más triste de todo

Es aceptar que mis labios tus besos mendigan

Y lo más triste de todo

Es que no vuelves, no vuelves te vas y me olvidas

Como si me hubieras amado

Y mi nombre se hubiera borrado

Como si una vez me hubieras escrito

Y tu pluma me hubiera tachado

Como si tu cuerpo tuviera

Toda la memoria vacía

Como si cruzaras la puerta

Y se te cerrara la vida

Quién de mi te habrá curado

Y embriagado de anestesia

Como si tuvieras amnesia

Amnesia

Amnesia…

Amnesia…

het hart is ongedaan gemaakt

mijn hartslag vertraagt

Ik draag zware bagage

herinneringen die vervuilen

je afwezigheid is een storm

dat verwoest mijn vreugde

Ik ben een droge traan

Ik ben een gevallen tak

En het meest trieste van alles

Het is om te accepteren dat mijn lippen je kussen smeken

En het meest trieste van alles

Het is dat je niet terugkomt, je komt niet terug, je vertrekt en vergeet mij

alsof je van me hield

En mijn naam zou zijn gewist

Alsof je me ooit had geschreven

En jouw pen zou me doorgestreept hebben

Alsof je lichaam had

al het geheugen leeg

Alsof je door de deur liep

En je leven zal gesloten zijn

Wie van mij zal je genezen hebben?

En bedwelmd door verdoving

Alsof je geheugenverlies hebt

Geheugenverlies

Ik denk aan je in de schaduw 's nachts

Ik droom van je in het verdriet van de dag

Als ik van de grond kom

Je stem dreunt en buigt me neer

En het meest trieste van alles

Het is om te accepteren dat mijn lippen je kussen smeken

En het meest trieste van alles

Het is dat je niet terugkomt, je komt niet terug, je vertrekt en vergeet mij

alsof je van me hield

En mijn naam zou zijn gewist

Alsof je me ooit had geschreven

En jouw pen zou me doorgestreept hebben

Alsof je lichaam had

al het geheugen leeg

Alsof je door de deur liep

En je leven zal gesloten zijn

Wie van mij zal je genezen hebben?

En bedwelmd door verdoving

Alsof je geheugenverlies hebt

Geheugenverlies

Geheugenverlies…

Geheugenverlies…