Something Secular -

Those of us born with silver spoons and diamonds for eyes invest in plagues to

sell you new symptoms.

Spend our Sundays accepting the professionals placebos in pews.

Take it from a guy who vomits up his memories, rot my own teeth while scraping

all of my skin off.

Cause I read somewhere that vanity is new mortal sin.

My mask’s removed.

I just can’t tell if I’m you or me, since the preacher man exorcized the demons

in me.

My mask is remodeled.

I just want to be who I used to be.

Used my ribs like ladder rungs and let the doubt climb up me.

My mask is the old

Marooned on an planet forever a child.

Holding hands with hospice,

losing ties with faith

Don’t pick yourself up to extend and break your fall irritability, impatience,

infuriation, irritation, in an instant, pat yourself on the back before you

stab it leave the debt to nobody, never reproduce, sad sorry sappy solitude

through substance.

I just can’t starve myself when it comes to the attention of the lord.

I gave the church all my god damned money to scribble new folklore.

On the guts of a dead forest, like a walk to the ocean that never stops.

I gave that god damned damsel all the alimony to keep her meth mouth shut about

the waters.

Corrode your humanity with social networking, type your life everything,

everything, everything is outside the single bedroom

Grow tired of the smell of depression seeping off your sheets.

kiss the devil on

the lips, pay a demon o suck your dick talk shit, eat shit, be shit,

tuck in your shirt.

Your revolution is a waste of time.

Your uprising is just cracks in the pavement, when you’re chalk outlines.

I’ve made a conscious decision to conform, my faith in denial is reborn.

Give me a salary or give me back, distract distract distract distract

My wit has quit, my desires have retired.

With every clawing night

I’ll take credit with the meek and sink my teeth into defeat.

Who’s gonna save you when you’re cradling your own grave?

When the hills fill with damned (and I won’t be there)

I’m saved, we’re saved.

Shrug, shake, dust that devil off your shoulder.

Degenen onder ons geboren met zilveren lepels en diamanten als ogen investeren in plagen om

verkoop je nieuwe symptomen.

Breng onze zondagen door met het accepteren van de professionele placebo's in kerkbanken.

Neem het aan van een man die zijn herinneringen uitbraakt, mijn eigen tanden rot tijdens het schrapen

al mijn huid eraf.

Want ik heb ergens gelezen dat ijdelheid een nieuwe doodzonde is.

Mijn masker is verwijderd.

Ik kan gewoon niet zeggen of ik jou of ik ben, aangezien de prediker de demonen uitdreef

in mij.

Mijn masker is vernieuwd.

Ik wil gewoon zijn wie ik was.

Gebruikte mijn ribben als laddersporten en liet de twijfel op mij klimmen.

Mijn masker is het oude

Gestrand op een planeet voor altijd een kind.

Hand in hand met hospice,

de band met het geloof verliezen

Til jezelf niet op om uit te rekken en je val te doorbreken prikkelbaarheid, ongeduld,

woede, irritatie, in een oogwenk, klop jezelf op de rug voordat je

steek het laat de schuld aan niemand over, reproduceer nooit, verdrietig sorry slappe eenzaamheid

door stof.

Ik kan mezelf gewoon niet uithongeren als het gaat om de aandacht van de heer.

Ik heb de kerk al mijn verdomde geld gegeven om nieuwe folklore te schrijven.

Op het lef van een dood bos, als een wandeling naar de oceaan die nooit stopt.

Ik heb die verdomde jonkvrouw alle alimentatie gegeven om haar meth-mond te houden

de wateren.

Corrodeer je menselijkheid met sociale netwerken, typ je leven alles,

alles, alles is buiten de eenpersoonskamer

Word moe van de geur van depressie die van je lakens sijpelt.

kus de duivel op

de lippen, betaal een demon o zuig aan je lul praat stront, eet stront, wees stront,

stop je overhemd in.

Uw revolutie is tijdverspilling.

Je opstand is slechts scheuren in de stoep, als je krijtlijnen bent.

Ik heb een bewuste beslissing genomen om me te conformeren, mijn geloof in ontkenning is herboren.

Geef me een salaris of geef me terug, afleiden afleiden afleiden afleiden

Mijn verstand is gestopt, mijn verlangens zijn gestopt.

Met elke klauwende nacht

Ik neem de eer op bij de zachtmoedigen en zet mijn tanden in de nederlaag.

Wie gaat je redden als je je eigen graf wiegt?

Wanneer de heuvels zich vullen met verdoemden (en ik zal er niet zijn)

Ik ben gered, wij zijn gered.

Schouderophalen, schudden, stof die duivel van je schouder.