Become the Fear -

Burned and consumed, like ashen memories

Pale and undone, distant seems the world

Like freezing arctic wind, the blade of loss cuts through

To find myself again, I cannot comprehend

To walk this road

The path of desolation

Far from the sun

Cold isolation

Abandoned here

In silent apathy

By all those, once so endeared

To understand, I must become the fear

To prevail, I must become the enemy

To reclaim dominion

Surrender to defeat

To rise to elation, I must fall

Into despair

Crushed by the weight of an impending

Failure I endeavor in vain toward the fading sun

Paralyzed in this aphotic void

My strength it is lost, in the absence of light

Before my eyes, as if frozen in time

The rise and fall of everything once defined

To acquiesce to the arms of negation

Denial at once my comfort and my shame

The dark that once seemed so false, so distant

Now engulfs every aspect of my sight

The understanding lies entwined with all I fear

I am the enemy

I am the light

Accept that forever, is a mere perception

Relative to our own minds

Every moment elapsed

Is an eternity

In the shadow of our fleeting time

Those once beloved

Will fade to dust

Nothing sacred, cannot be undone

To overcome

Is to embrace our fear

To forge ahead, and walk alone

Reclaim desire, to see the unknown

Abandon time, erase eternity

Strength is attained by the fire of yearning

The path to acceptance is a journey without end

Verbrand en verteerd, als asgrauwe herinneringen

Bleek en ongedaan gemaakt, ver lijkt de wereld

Als ijskoude poolwind snijdt het mes van verlies door

Om mezelf weer te vinden, ik kan het niet bevatten

Om deze weg te bewandelen

Het pad van verwoesting

Ver van de zon

Koude isolatie

hier verlaten

In stille apathie

Door al die, ooit zo geliefd

Om te begrijpen, moet ik de angst worden

Om te zegevieren, moet ik de vijand worden

Om de heerschappij terug te winnen

Geef je over aan een nederlaag

Om tot opgetogenheid te komen, moet ik vallen

tot wanhoop

Verpletterd door het gewicht van een naderend

Mislukking streef ik tevergeefs naar de vervagende zon

Verlamd in deze afotische leegte

Mijn kracht gaat verloren, bij afwezigheid van licht

Voor mijn ogen, alsof ze bevroren zijn in de tijd

De opkomst en ondergang van alles ooit gedefinieerd

Instemmen met de wapens van negatie

Ontken tegelijk mijn troost en mijn schande

Het duister dat ooit zo vals, zo ver weg leek

Omringt nu elk aspect van mijn zicht

Het begrip ligt verweven met alles waar ik bang voor ben

Ik ben de vijand

Ik ben het licht

Accepteer dat voor altijd, is slechts een perceptie

Ten opzichte van onze eigen geest

Elk moment verstreken

Is een eeuwigheid

In de schaduw van onze vluchtige tijd

Degenen die ooit geliefd waren

Vervaagt tot stof

Niets heiligs, kan niet ongedaan worden gemaakt

Om te overwinnen

Is om onze angst te omarmen

Om vooruit te gaan en alleen te lopen

Herwin verlangen, om het onbekende te zien

Verlaat de tijd, wis de eeuwigheid

Kracht wordt bereikt door het vuur van verlangen

Het pad naar acceptatie is een reis zonder einde