Атлантида -

Остались жить тайны тех давних времен

Атлантов и древних богов.

Не помнит никто настоящих имен,

ни лиц, ни поступков, ни слов.

Не вспомнит никто ни отвесных трех скал,

Ни колосящихся нив,

Ни храмов, ни башен, ни тех кто молчал,

Взгляд в горизонт устремив.

Рай, потерянный рай.

Город богов людьми опорочен.

За что этот сказочный край

Был уничтожен?

Был уничтожен…

Когда-то он был был без сомнения велик,

Пережил многих царей.

Но алчность пленила сознание владык,

Положили конец боги ей.

Скрыт под водою, смыт яростью волн.

Они помнят гибели час.

Не ведаем правды и только Платон

Знал чуть больше, чем кто-то из нас.

Overgelaten om de geheimen van die oude tijden te beleven

Atlantiërs en oude goden.

Niemand herinnert zich echte namen

geen gezichten, geen daden, geen woorden.

Niemand zal zich de steile drie rotsen herinneren,

Geen korenvelden,

Noch tempels, noch torens, noch zij die zwegen,

Kijk naar de horizon.

Paradijs, verloren paradijs.

De stad van de goden is verontreinigd door mensen.

Waarom dit fantastische land?

Was vernietigd?

Is vernietigd...

Ooit was hij ongetwijfeld geweldig,

Veel koningen overleefd.

Maar hebzucht boeide het bewustzijn van de heersers,

De goden maakten een einde aan haar.

Verborgen onder water, weggespoeld door de woede van de golven.

Ze herinneren zich de dood van het uur.

Wij kennen de waarheid niet en alleen Plato

Wist iets meer dan wij allemaal.