Drifter -

You’re on your own,

Do you think you’ve grown enough,

To know where you belong?

You wait for love, to come to you,

You sit and stew,

And it’s thrown back at you.

So sick of wondering where you’ve been,

The daylight burns your peeling skin,

Dug through the earth to find your heart,

It spat you out back at the start

Those camera eyes, of way back when,

Are blackened, dulled, defiled,

You stand on up, to get knocked down,

You grit your teeth, and you taste the ground.

So sick of wondering where you’ve been,

The daylight burns your peeling skin,

Dug through the earth to find your heart,

It spat you out back at the start.

Je staat er alleen voor,

Denk je dat je genoeg bent gegroeid,

Om te weten waar je thuishoort?

Je wacht op liefde, om naar je toe te komen,

Je zit en stooft,

En het wordt teruggegooid naar jou.

Zo beu om je af te vragen waar je bent geweest,

Het daglicht verbrandt je schilferende huid,

Door de aarde gegraven om je hart te vinden,

Het spuugde je in het begin uit

Die camera-ogen, van lang geleden,

Zijn zwart gemaakt, afgestompt, verontreinigd,

Je staat op, om neergeslagen te worden,

Je knarsetandt en je proeft de grond.

Zo beu om je af te vragen waar je bent geweest,

Het daglicht verbrandt je schilferende huid,

Door de aarde gegraven om je hart te vinden,

Het spuugde je in het begin uit.