VI - Amadeus

Abre bien tus ojos, ahora mírame,

he llegado hasta aquí por mi propio pié.

Guárdate la sonrisa que esbozándose

te ensucia más la piel.

Me basta saber que sin buscar me ves

y envidias la luz que no te deja ver…

Por luchar he aprendido ya que se hacen heridas al andar

mas se que hallarán remedio en el tiempo.

Y aunque más he de andar

no pierdo la voluntad.

Prendidas de falsedad

se queman tus ramas rotas.

Ya no turbas mi búsqueda

te arranqué tan lejos de mí.

Abre bien tus ojos, ahora mírame.

Oídos sordos a aquél que no quiera entender.

Coronado el esclavo por la estupidez

no logra comprender

que más triste es perder

y no quererlo ver…

Y envidia la luz que nubla su poder.

Por luchar he aprendido ya que se hacen heridas al andar

mas se que hallarán remedio en el tiempo.

Y aunque más he de andar

no pierdo la voluntad.

Prendidas de falsedad

se queman tus ramas rotas.

Ya no turbas mi búsqueda

te arranqué tan lejos de mí.

Forjar y caminar

solo un poco más

volcando mis miedos al mar

por llegar.

Por luchar he aprendido ya que se hacen heridas al andar

mas se que hallarán remedio en el tiempo.

Y aunque más he de andar

no pierdo la voluntad.

Prendidas de falsedad

se queman tus ramas rotas.

Ya no turbas mi búsqueda

te arranqué tan lejos de mí.

Open je ogen wijd, kijk nu naar mij

Ik ben zo ver in mijn eentje gekomen.

Bewaar de glimlach die schetst

het maakt je huid nog vuiler.

Het is genoeg voor mij om te weten dat je me ziet zonder te kijken

en je benijdt het licht dat je niet laat zien...

Voor vechten heb ik al geleerd dat wonden worden gemaakt tijdens het lopen

maar ik weet dat ze op tijd een remedie zullen vinden.

En hoewel ik nog verder moet lopen

Ik verlies mijn wil niet.

Verstrikt in leugens

je gebroken takken zijn verbrand.

Je bent niet langer bezig met mijn zoektocht

Ik heb je zo ver van me weggerukt.

Open je ogen wijd, kijk me nu aan.

Dove oren voor wie het niet wil begrijpen.

De slaaf gekroond door domheid

kan niet begrijpen

hoe verdrietig is het om te verliezen

en niet willen zien...

En hij benijdt het licht dat zijn macht vertroebelt.

Voor vechten heb ik al geleerd dat wonden worden gemaakt tijdens het lopen

maar ik weet dat ze op tijd een remedie zullen vinden.

En hoewel ik nog verder moet lopen

Ik verlies mijn wil niet.

Verstrikt in leugens

je gebroken takken zijn verbrand.

Je bent niet langer bezig met mijn zoektocht

Ik heb je zo ver van me weggerukt.

smeden en lopen

gewoon een beetje meer

mijn angsten naar de zee keren

aankomen

Voor vechten heb ik al geleerd dat wonden worden gemaakt tijdens het lopen

maar ik weet dat ze op tijd een remedie zullen vinden.

En hoewel ik nog verder moet lopen

Ik verlies mijn wil niet.

Verstrikt in leugens

je gebroken takken zijn verbrand.

Je bent niet langer bezig met mijn zoektocht

Ik heb je zo ver van me weggerukt.