The Withered King - Algos

I’ve lost my wings to guide me

To where my arrows fall,

My memories a token, of where she lay down broken

A toast for the fallen on loneliest nights.

By those who have not felt the blade.

Come forth, dearest reaper and come take my life.

Your presence here caused no dismay

And kings fell to glory, but others will rise

The end of a story, Like others before me

Once soared like an eagle, a god of the skies

No longer felt burdened by mere mortal ties

The rain and the lightning now covered my eyes.

Robbed from my freedom, by gods that arise

A slave to my anger, shackled by its chains

The longing for vengeance still burns in my veins

The night will stain red, in a spectacle of blood

Tonight, i will open the skies and dismember your gods

Don’t let me return to the hell where i’m from.

Speak your litanies no more

I’ll drown the heavens in rivers of tears

For your betrayal

I’ve lived by the sword i won’t die for your words

May my arrows find a way to your heart and lift this curse, once and for all

I hold no fear for this life, through many tired days, I’ve seen the end of

this fight

No glory left for me, I’ve sinned too many times, to be expected to rise

Your soul is as black as the words that you form,

A dark shapeless mess, forcing me no more

And light nor dark can now break me down

A withered king, broken.

No justice nor crowns

Ik heb mijn vleugels verloren om me te leiden

Naar waar mijn pijlen vallen,

Mijn herinneringen zijn een teken van waar ze gebroken lag

Een toast op de gevallenen op de eenzaamste nachten.

Door degenen die het mes niet hebben gevoeld.

Kom naar voren, liefste maaier en kom mijn leven nemen.

Je aanwezigheid hier veroorzaakte geen ontsteltenis

En koningen vielen in glorie, maar anderen zullen opstaan

Het einde van een verhaal, zoals anderen voor mij

Ooit zweefde hij als een adelaar, een god van de lucht

Voelde me niet langer belast door louter sterfelijke banden

De regen en de bliksem bedekten nu mijn ogen.

Beroofd van mijn vrijheid, door goden die opstaan

Een slaaf van mijn woede, geketend door zijn kettingen

Het verlangen naar wraak brandt nog steeds in mijn aderen

De nacht zal rood kleuren, in een spektakel van bloed

Vanavond zal ik de lucht openen en je goden in stukken hakken

Laat me niet terugkeren naar de hel waar ik vandaan kom.

Spreek uw litanieën niet meer

Ik zal de hemel verdrinken in rivieren van tranen

Voor je verraad

Ik heb geleefd bij het zwaard, ik zal niet sterven voor je woorden

Mogen mijn pijlen een weg naar je hart vinden en deze vloek voor eens en voor altijd opheffen

Ik ben niet bang voor dit leven, gedurende vele vermoeide dagen, waarvan ik het einde heb gezien

dit gevecht

Geen glorie meer voor mij, ik heb te vaak gezondigd, om te verwachten dat ik zal stijgen

Je ziel is zo zwart als de woorden die je vormt,

Een donkere vormeloze puinhoop, dwingt me niet meer

En licht noch donker kan me nu breken

Een verwelkte koning, gebroken.

Geen gerechtigheid of kronen