Poisoned Well - Algos

A refuge from mental starvation

A moment of clarity vile

The rays of the sun

mock us cruelly

While its light has us down

on our knees

This comfort an illgotten garment

It wears down on us;

scorches skin;

A pariahs brand

The only haven we ever knew

calling us home

To a wellspring of warm suffering

And its smothering embrace

And its easy to tell, how to escape this hell

But in godless rays, it is easy to stay

Abysmal distractions,

We know how to feed, this consuming hunger that taints how we see.

The poison we choose to inhale

Our lust leaves us empty and pale.

Lost and found in

a maelstrom of nightmare

Merely tracing

my footsteps of old

That haunt me

on every new journey

For my past

has yet to unfold

And the poisons

I thought to have banished

Made me into

the fiend I abhor

The source of stagnation,

we sought to forget

Grew more vivid

than ever before

Wounds we tear open, for lives that are over

Yet sting through our skin.

A toxic confession, My poison obsession

This immoral question.

In lives where the choice is beyond our control.

Pass judgment on me, how am i meant to see.

Prolonging my suffering

As we drink from the fountain

The fever is what

Keeps me going

And a parts of me

worships its warmth

As I bask

in the torment of hardship

I endure and in weakness

grow strong

Is life not the sickness we wish to prevail

And death not the embrace we seek

Are my dreams corrupted or merely my will

The void is too barren, a future yet bleak

Drowning in chaos

As I’m gasping for air

Every breath

that I manage to take

Spells despair

I can’t see

where I’m going

though I know

whence I came

My mold has been cast

Before I was born

my form had been

chiseled in stone

Illusions of choice —

Desperation

At the apex of madness my visions grow weak

In a world of these stagnating tales of defeat

We grow tired of longing and failing to be

What we once were we’ll never know and never will be

Dont waste your tears for us, we have failed long ago

Our graves will stand for those that do not fear the Poisoned Well

Een toevluchtsoord voor mentale uithongering

Een moment van duidelijkheid gemeen

De stralen van de zon

bespot ons wreed

Terwijl het licht ons neerhaalt

op onze knieën

Dit troost een onwettig kledingstuk

Het put ons uit;

verschroeit de huid;

Een merk van paria's

De enige haven die we ooit hebben gekend

ons naar huis bellen

Naar een bron van warm lijden

En zijn verstikkende omhelzing

En het is gemakkelijk te zeggen hoe je aan deze hel kunt ontsnappen

Maar in goddeloze stralen is het gemakkelijk om te blijven

Verschrikkelijke afleidingen,

We weten hoe we ons moeten voeden, deze verterende honger die ons zicht bederft.

Het gif dat we kiezen om in te ademen

Onze lust laat ons leeg en bleek achter.

Verloren en gevonden in

een maalstroom van nachtmerrie

Alleen traceren

mijn voetstappen van weleer

Dat achtervolgt me

op elke nieuwe reis

Voor mijn verleden

moet zich nog ontvouwen

En de gifstoffen

Ik dacht te zijn verbannen

Maakte me in

de duivel die ik verafschuw

De bron van stagnatie,

we probeerden het te vergeten

Werd levendiger

dan ooit tevoren

Wonden die we openscheuren, voor levens die voorbij zijn

Toch steken ze door onze huid.

Een giftige bekentenis, mijn vergifobsessie

Deze immorele vraag.

In levens waar de keuze buiten onze macht ligt.

Geef een oordeel over mij, hoe moet ik het zien.

Mijn lijden verlengen

Terwijl we uit de fontein drinken

De koorts is wat

Houdt me op de been

En een deel van mij

aanbidt zijn warmte

Terwijl ik koester

in de kwelling van ontbering

Ik verdraag en in zwakheid

groei sterk

Is het leven niet de ziekte die we willen overheersen

En de dood is niet de omhelzing die we zoeken

Zijn mijn dromen bedorven of alleen mijn wil

De leegte is te kaal, een toekomst maar toch somber

Verdrinken in chaos

Terwijl ik naar adem snak

Elke ademhaling

die ik kan nemen

Spreuken wanhoop

Ik kan het niet zien

waar ik heen ga

hoewel ik het weet

waar ik vandaan kwam

Mijn mal is gegoten

Voordat ik geboren was

mijn vorm was geweest

in steen gebeiteld

Illusies van keuze —

Wanhoop

Op het hoogtepunt van de waanzin worden mijn visies zwak

In een wereld van deze stagnerende verhalen over nederlagen

We worden moe van verlangen en falen om te zijn

Wat we ooit waren, zullen we nooit weten en zullen we ook nooit zijn

Verspil je tranen niet voor ons, we hebben lang geleden gefaald

Onze graven zullen staan ​​voor degenen die de Vergiftigde Bron niet vrezen