Metempsychosis - Algos

I’ve lost my way, with time controlling every move

Succumb to patterns i despise but now I’ve learned to love

And the days blend over in this abyss I have become

Twisted and turning,

Making the same mistakes but never dared to learn

Seduced by the serpent who cries (and sings of death) in the night

Unnerving, distracting, My darkness reflecting

The silent widows, when agony dies

Reborn from the tears of an angel

A fate i wish upon none

But why do I fear to feel this wondrous sun that enlightens me.

To tempt the scorn of this voice, and no longer fear the sting of your wrath

This blood is on your hands,

A call without reason, my will shall not bend

Thin lines growing strong, as it is set in stone

Words of madness I utter, insanity bestowed

In memories of what I’ve become, in dreams of where i’m from.

Beyond what I knew, I felt empty alone.

And as I step through the gateway unknown.

I held hands with death since forever ago.

And never feared once the gaze in his stare

A lifelong of suffering yet failed to prepare

Mesmerize me with your lingering scent.

Been too long awake, too weak to defend

Her eyes filled with sickness, becoming a threat

Days filled with fear are the days to regret

Upholding a masquerade of death

Ik ben de weg kwijt, waarbij de tijd elke beweging beheerst

Bezwijken voor patronen die ik veracht, maar nu heb ik geleerd om lief te hebben

En de dagen gaan over in deze afgrond die ik ben geworden

Gedraaid en draaiend,

Dezelfde fouten maken, maar nooit durven leren

Verleid door de slang die 's nachts huilt (en zingt over de dood).

Verontrustend, afleidend, mijn duisternis reflecterend

De stille weduwen, wanneer de pijn sterft

Herboren uit de tranen van een engel

Een lot dat ik niemand toewens

Maar waarom ben ik bang om deze wonderbaarlijke zon te voelen die me verlicht?

Om de minachting van deze stem te verleiden, en niet langer bang te zijn voor de prikkel van je toorn

Dit bloed kleeft aan je handen,

Een telefoontje zonder reden, mijn wil zal niet buigen

Dunne lijnen worden sterk, omdat het in steen gebeiteld is

Woorden van waanzin die ik uit, krankzinnigheid geschonken

In herinneringen aan wat ik ben geworden, in dromen over waar ik vandaan kom.

Voorbij wat ik wist, voelde ik me leeg alleen.

En terwijl ik door de onbekende poort stap.

Ik hield handen vast met de dood sinds eeuwig geleden.

En nooit bang geweest voor de blik in zijn blik

Een leven lang lijden maar niet voorbereid

Betover me met je aanhoudende geur.

Te lang wakker geweest, te zwak om te verdedigen

Haar ogen vulden zich met ziekte en werden een bedreiging

Dagen vol angst zijn de dagen om spijt van te hebben

Het handhaven van een maskerade van de dood