Hollow - Algos

I wake, to fleeting moments, escaped

There is no hiding, in broad daylight

And letting nights go to waste

Counting the seconds awake, feel like another mistake

Another page i turn, as her diary grows thicker

The door is open

There’s only darkness, Where i felt home

You left your note, unintelligble

But i can see your pain

I’ll run away where you can’t find

With fear you forced, this is goodbye

Lamentations so hollow.

And piece by piece, i’ll read your words

I’ve burned your life so many times

In the embers i see spite

A chapter gone, fuel the fire i seek

But i can’t feel the flame

I’ve run away for all this time.

With fear you forced, this is goodbye

Aspirations now hollow

Day by day i fear to fall

Let the fire take my life

Ashes of what died inside

Tore out the ending of your tale, like tearing out the roots.

Ink splattered on the floor,

My final words forever carved inside thick layers.

Rewrite to understand,

Just why this story ends

The ending is unchanging.

Tried digging my own grave with hands bound

I’ll swallow all my fears so you dont have to drown

There is no calm before the storm,

I long for tomorrow

When dreams have died, where you will find me

I cannot hide from sorrow,

Or run from what I’ve done

In void of this Impurity

Mere seconds from the end

I’ve killed your voice, it’s the ending i know

But silence calms no tears

Sang your song for all this time

With fear you forced, this is goodbye

Many faces, now, hollow

Tear by tear, forgot your face

Masking what i fear to be

These hollow depths inside of me

Ik word wakker, tot vluchtige momenten, ontsnapt

Er is geen verbergen, op klaarlichte dag

En nachten laten verspillen

Als je de seconden wakker telt, voel je je weer een vergissing

Nog een pagina sla ik om, terwijl haar dagboek dikker wordt

De deur is open

Er is alleen duisternis, waar ik me thuis voelde

Je hebt je briefje achtergelaten, onverstaanbaar

Maar ik kan je pijn zien

Ik zal wegrennen waar je niet kunt vinden

Met angst die je dwong, is dit vaarwel

Klaagliederen zo hol.

En stuk voor stuk zal ik je woorden lezen

Ik heb je leven zo vaak verbrand

In de sintels zie ik wrok

Een hoofdstuk weg, voed het vuur dat ik zoek

Maar ik kan de vlam niet voelen

Ik ben al die tijd weggelopen.

Met angst die je dwong, is dit vaarwel

Aspiraties zijn nu leeg

Dag na dag ben ik bang om te vallen

Laat het vuur mijn leven nemen

As van wat binnen stierf

Scheurde het einde van je verhaal eruit, alsof je de wortels eruit trok.

Inkt spatte op de vloer,

Mijn laatste woorden zijn voor altijd in dikke lagen gekerfd.

Herschrijf om te begrijpen,

Precies waarom dit verhaal eindigt

Het einde is onveranderlijk.

Ik probeerde mijn eigen graf te graven met gebonden handen

Ik zal al mijn angsten inslikken, zodat je niet hoeft te verdrinken

Er is geen stilte voor de storm,

Ik verlang naar morgen

Als dromen zijn gestorven, waar je me zult vinden

Ik kan me niet verbergen voor verdriet,

Of ren weg van wat ik heb gedaan

Zonder deze onzuiverheid

Slechts enkele seconden van het einde

Ik heb je stem vermoord, het is het einde dat ik ken

Maar stilte kalmeert geen tranen

Zong al die tijd je lied

Met angst die je dwong, is dit vaarwel

Veel gezichten, nu, hol

Traan voor traan, vergat je gezicht

Maskeren wat ik vrees te zijn

Deze holle diepten in mij