Ступеньки -

Долго он взбирался по ступенькам,

Поднимаясь вверх под небеса.

Жил мечтой своей и только мельком

Слышал снизу чьи-то голоса.

Под ногами пели хрипло доски,

Вдохновляя на проклятый путь.

Как ему казалось очень просто

Через трудности перешагнуть.

Поднимаясь наверх, он испытывал риск,

Оглянувшись назад, опрокинуться вниз.

И не смея руки оторвать от перил,

Он в себе все другие желанья убил.

Почему же кажется порою,

Что не так был прожит этот путь.

Всё напрасно, с мутною душою

Невозможно ночью отдохнуть.

Обвиненья слышал он частенько.

«Эгоист, бессовестный подлец!»

Только он считал свои ступеньки,

До конца… и вот пришел конец.

Отлетела душа, ввысь движенье любя.

И спросил Бог тогда: «Что же есть у тебя?

Что принес ты с собой?»

Он в ответ промолчал,

Обернулся назад… и на Землю упал.

Lange tijd klom hij de trappen op,

Stijgend in de lucht.

Hij leefde zijn droom en slechts kort

Hoorde stemmen van beneden.

De planken zongen hees onder de voeten,

Inspirerend voor het verdomde pad.

Zoals het hem heel eenvoudig leek

Stap over moeilijkheden heen.

Toen hij naar boven klom, ervoer hij het risico,

Terugkijkend, naar beneden rollen.

En ik durf mijn handen niet van de reling te halen,

Hij doodde alle andere verlangens in zichzelf.

Waarom lijkt het soms?

Wat was er mis met dit pad.

Allemaal tevergeefs, met een modderige ziel

Onmogelijk om 's nachts te rusten.

Hij hoorde vaak beschuldigingen.

"Egoïst, schaamteloze schurk!"

Alleen hij telde zijn stappen,

Tot het einde... en nu is het einde gekomen.

De ziel vloog weg en hield van de beweging naar boven.

En toen vroeg God: “Wat heb je?

Wat heb je meegebracht?"

Hij bleef stil als antwoord,

Ik draaide me om... en viel op de grond.