Прятки -

Шел мужик по речке стылой.

Снег искрится.

Солнце.

Красота!

Но с похмелья мир унылый,

Душу заполняет пустота.

Разве нужно так уж много,

Чтоб понять, куда приводит путь.

Разухабиста дорога.

Звон в ушах.

Тоска.

Во взгляде муть.

Люди, как дети, в прятки играют.

Водит вот только ведь кто-то чужой.

Время змеей из-под ног уползает.

В прятки играют люди сами с собой.

Перемелется мукою.

Страх останется лишь позади.

Увлекая за собою,

Скажет голос «Хватит, уходи».

Так чему мы научились

Здесь, напрасно ожидая свет?

Для чего тогда резвились,

Выбирая зло из больших бед?

Люди, как дети, в прятки играют.

Водит вот только ведь кто-то чужой.

Время змеей из-под ног уползает.

В прятки играют люди сами с собой.

Een man liep langs de koude rivier.

Sneeuw schittert.

De zon.

De schoonheid!

Maar met een kater is de wereld saai,

De ziel is gevuld met leegte.

Kost het zoveel?

Om te begrijpen waar het pad naartoe leidt.

Ruige weg.

Oorsuizen.

verlangen.

Modderig van uiterlijk.

Mensen spelen, net als kinderen, verstoppertje.

Er rijdt alleen iemand anders.

De tijd kruipt onder je voeten vandaan als een slang.

Mensen spelen verstoppertje met zichzelf.

Zal malen met meel.

Angst zal alleen achterblijven.

meeslepen,

De stem zal zeggen: "Genoeg, ga weg."

Dus wat hebben we geleerd?

Hier, tevergeefs wachtend op het licht?

Waarom dan stoeien,

Kiezen voor kwaad uit grote problemen?

Mensen spelen, net als kinderen, verstoppertje.

Er rijdt alleen iemand anders.

De tijd kruipt onder je voeten vandaan als een slang.

Mensen spelen verstoppertje met zichzelf.