Корабли - Алексей Стёпин

Затихает город ночной,

Тают в небесах огоньки.

Как приблизить встречу с тобой

И не заболеть от тоски…

Ты уже давно не моя,

У причала ждёшь не меня,

Но, любви былой не тая,

Я хочу увидеть тебя.

Припев:

Когда уплывают корабли,

Растворяются вдали,

Снова кажется — их волны не вернут…

Но ждут каждый день на берегу,

В сердце память берегут,

Даже если корабли на дно идут,

Всё ждут и ждут…

Мчатся в безоглядную даль

Юности лихие года,

Время растревожит печаль —

Ту, что не забыть никогда.

В сердце нож любви теребя,

Стыну, как маяк на ветру,

Если не увижу тебя,

В эту ночь я просто умру…

De stad is 's nachts stil

Lichten smelten in de lucht.

Hoe je dichter bij je ontmoeting kunt komen

En word niet ziek van verlangen...

Je bent niet langer van mij,

Bij de pier wacht je niet op mij,

Maar de vroegere liefde smelt niet,

Ik wil je zien.

Refrein:

Wanneer de schepen wegvaren

oplossen weg

Opnieuw lijkt het erop dat hun golven niet zullen terugkeren...

Maar ze wachten elke dag aan de kust,

Bewaar de herinnering in het hart,

Zelfs als de schepen naar de bodem gaan,

Iedereen wacht en wacht...

Haasten in de grenzeloze afstand

onstuimige jeugdjaren,

De tijd zal verdriet verstoren -

Degene die nooit zal worden vergeten.

In het hart, trekkend aan het mes van liefde,

Ik bevries als een baken in de wind,

Als ik je niet zie

Vannacht ga ik gewoon dood...