Summer Fall -

Into the summer fall

Decaying was his soul

Frail his summer

His heart won’t recover

The fading sun

Has drained his life

Take his body

His faint core is dying

Damp nights crawl

Haze and light will stray from us

As our hands are torn

Time has brought the blizzard

The void is closer

Time won’t hear me

Outside

The rain has stopped

Waves at night walk

My voice

May soothe their loss

This pain began one night

Quiet days gone by

I must have uttered a sigh

I had to understand

'Round the flickering fire all the silent stares

I had concealed my tears,

I pressed my arms to the ground

For I knew I was bound to… die!

Winds have worn down this life

The void is closer

Whistling my old dreams

Rain outside tonight

I lie still, my thoughts wilt

And I’ll face the dark with great eyes

All remains as bleakness and fall

It seems late for a lone cry

The mud feels so warm

There’s nothing around here

To resist the gale and its wrath

How could I think this world made sense at all?

I remember her heart being so sensitive

We were right there was nothing out there above the stars

So briefly we live

Let us yield to the unseen

For no memory will linger

Where finally nothing is

Feeling the silence grow

All weakness chained his bones

In his summer

He ruled the flesh, now rotten

Late dusk devours

For truth and rest we shall burn his might in the pyre

Distant summer

So much you have forgotten

Dark and barren

The void goes on without him

In de zomer herfst

Rottend was zijn ziel

Breek zijn zomer

Zijn hart zal niet herstellen

De vervagende zon

Heeft zijn leven leeggezogen

Neem zijn lichaam

Zijn zwakke kern is aan het sterven

Vochtige nachten kruipen

Haze en licht zullen van ons afdwalen

Omdat onze handen gescheurd zijn

De tijd heeft de sneeuwstorm gebracht

De leegte is dichterbij

De tijd wil me niet horen

Buiten

De regen is gestopt

Golven bij nachtwandeling

Mijn stem

Kan hun verlies verzachten

Deze pijn begon op een nacht

Rustige dagen voorbij

Ik moet een zucht hebben geuit

Ik moest begrijpen

'Rond het flikkerende vuur alle stille blikken'

Ik had mijn tranen verborgen,

Ik drukte mijn armen op de grond

Want ik wist dat ik moest... sterven!

Winden hebben dit leven versleten

De leegte is dichterbij

Mijn oude dromen fluiten

Vannacht regen buiten

Ik lig stil, mijn gedachten verwelken

En ik zal het donker tegemoet treden met grote ogen

Alles blijft als somberheid en val

Het lijkt laat voor een eenzame huilbui

De modder voelt zo warm aan

Er is hier niets

Om de storm en zijn toorn te weerstaan

Hoe kon ik denken dat deze wereld überhaupt logisch was?

Ik herinner me dat haar hart zo gevoelig was

We hadden gelijk, er was niets boven de sterren

Dus kort leven we

Laten we toegeven aan het ongeziene

Want er blijft geen geheugen hangen

Waar uiteindelijk niets is

De stilte voelen groeien

Alle zwakte ketende zijn botten

In zijn zomer

Hij regeerde het vlees, nu verrot

De late schemering verslindt

Voor waarheid en rust zullen we zijn macht op de brandstapel verbranden

verre zomer

Zoveel dat je bent vergeten

Donker en kaal

De leegte gaat door zonder hem