Grey -

The yearning

I’ve drawn near the night

Though my sight was soaring

There is less of me every dawn

You won’t find me

The oceans yearn for my flight

I glimpsed the farthest way

Clear through a paling grey

In my dreams

Drowsy, following the dusk

Brief, frail, slight

I’m fainting

Will you wait until I’m back?

And as the rains passed through

The boundaries of the night

A presage told through ancient voices

«Behind was the unlit outspread land»

Unlit land

It wasn’t really dark but I was confused

It wasn’t really far, but I was unseen

There were stars as much as there were nights

And deeper seas

Wisdom may find thoughts

Thoughts may reach truth

But a thought can’t hug you warm

«Cease to be»

Where light and its eternal pause

Was it going to remain?

Was it feigning loss?

So brief

Was no longer there when I stared

«Lone me»

A grey sign has soared

Shattered the early forms

A shadow muttered low

«Never be»

Deep in the night

I hid the footprints left on my way

There’s no one to mind my absence

No one to deny me

I saw them gather, hide from nightfall

Searching another’s world light

I dreamed of somewhere

No one’s ever dreamed of

Covered faces can’t even see

What’s there still inside them

Don’t let the light get in my room

My dreams are all divided

My dreams are still divided

Path of gleams

And as the days

Became a grayish way of light

And all the memories were night gleams

The last and dim enduring flight…

het verlangen

Ik ben dichtbij de nacht gekomen

Hoewel mijn zicht snel omhoog ging

Er is elke ochtend minder van mij

Je zult me ​​niet vinden

De oceanen verlangen naar mijn vlucht

Ik wierp een glimp op van de verste weg

Helder door een verbleekt grijs

In mijn dromen

Slaperig, de schemering volgend

Kort, zwak, licht

ik val flauw

Wacht je tot ik terug ben?

En terwijl de regens erdoorheen gingen

De grenzen van de nacht

Een voorteken verteld door oude stemmen

«Achter was het onverlichte uitgespreide land»

onverlicht land

Het was niet echt donker, maar ik was in de war

Het was niet echt ver, maar ik was ongezien

Er waren net zoveel sterren als nachten

En diepere zeeën

Wijsheid kan gedachten vinden

Gedachten kunnen de waarheid bereiken

Maar een gedachte kan je niet warm omhelzen

"Ophouden te bestaan"

Waar licht en zijn eeuwige pauze

Zou het blijven?

Was het verlies veinzen?

Zo kort

Was er niet meer toen ik staarde

"Lone me"

Er is een grijs bord verschenen

De vroege vormen verbrijzeld

Een schaduw mompelde laag

«Nooit zijn»

Diep in de nacht

Ik verborg de voetafdrukken die ik onderweg achterliet

Er is niemand die op mijn afwezigheid let

Niemand om mij te weigeren

Ik zag ze samenkomen, zich verstoppen voor het vallen van de avond

Zoeken in andermans wereldlicht

Ik droomde ergens van

Niemand heeft ooit van gedroomd

Bedekte gezichten kunnen niet eens zien

Wat zit er nog in?

Laat het licht niet in mijn kamer komen

Mijn dromen zijn allemaal verdeeld

Mijn dromen zijn nog steeds verdeeld

Pad van glans

En als de dagen

Werd een grijsachtige manier van licht

En alle herinneringen waren nachtelijke glans

De laatste en vage blijvende vlucht...