Peoria - Airiel

«Just drive» she said

There’s no one I can call a friend

And I’m too tired too pretend

«I'm sick» she said

The same routine, collapse, defeat

The failures that I must defeat

Her face that night

Bathed in the glow

Of dashboard lights

And on we drove

«it's hard» she said

I’m growing tired from fighting sleep

The memories just seem to creep

Into my dreams

My sanctuary is displaced

By visions of my past disgrace

The skies raced past

As we drove by

Somehow time lapsed

The changing skies

Don’t talk

Just drive

We’ll be

Just fine

"Gewoon rijden" zei ze

Er is niemand die ik een vriend kan noemen

En ik ben te moe om te doen alsof

«Ik ben ziek» zei ze

Dezelfde routine, ineenstorting, nederlaag

De mislukkingen die ik moet verslaan

Haar gezicht die nacht

Badend in de gloed

Van dashboardverlichting

En verder reden we

«het is moeilijk» zei ze

Ik word moe van het vechten tegen slaap

De herinneringen lijken gewoon te kruipen

In mijn dromen

Mijn heiligdom is ontheemd

Door visioenen van mijn vroegere schande

De lucht raasde voorbij

Terwijl we voorbij reden

Op de een of andere manier is de tijd verstreken

De veranderende luchten

Praat niet

Gewoon rijden

We zullen zijn

Prima