Исповедь - Airat

Припев:

Ты создал нас,

Солнце и луну,

Дал нам душу, как компас,

И я верю нутру.

Вокруг клоунада,

Мир танут ко дну,

Главный враг — это страх, и я ему

Объявляю войну!

1. О, Всевышний!

Прости мои грешные мысли!

Я решился на шаг, хоть и не все осмыслил,

Может ты разозлишься, может не простишь,

Но я не буду больше жить, как серая мышь!

Плодить страхи, просить за грехи прощенья,

Что грехи, когда жизнь как иступление?

Вокруг люди с букетом религий на блюде

Кричат: «Молись!

Не то, парень, плохо будет!»

И я молюсь, словно раб, не зная правды,

Думая: «Ну для чего тебе все это надо?»

Может тебе противны все эти вопли,

Просьбы, мольбы, страхи, слюни и сопли?

Может, прогибаясь, падаю в твоих глазах?

Неужели слабых любят на небесах?

И ненавидят тех, кто ненавидит страх

И стоят не на коленях, а на ногах?

Припев:

Ты создал нас,

Солнце и луну,

Дал нам душу, как компас,

И я верю нутру.

Вокруг клоунада,

Мир танут ко дну,

Главный враг — это страх, и я ему

Объявляю войну!

2. Да, я грешен, грешен, ну что дальше?

Знаю, что мешкаю, аж вешаюсь даже!

И виноват во многом, виноват — согласен,

И, прости, не всегда над собою властен,

Я почти ослеп, чтоб прозреть снова,

И благодарен тебе, ведь ты мне дал основу,

Ты меня подтолкнул к первой ступени,

Мне лишь осталось встать и выбить дверь,

И я сказал: «Смогу!

Смогу — даю слово!

Я не гнал пургу, я не та порода,

Не такой, чтоб годами искать клад,

А найдя его, взять и зарыть назад».

Я опоздал может просто на скорый поезд,

Ничего, ведь резина наберет скорость,

Поддаются мышцы, но выдержит кость,

Дойду хромая, храбрость — моя трость!

Припев:

Ты создал нас,

Солнце и луну,

Дал нам душу, как компас,

И я верю нутру.

Вокруг клоунада,

Мир танут ко дну,

Главный враг — это страх, и я ему

Объявляю войну!

Refrein:

Jij hebt ons gemaakt

zon en maan

Gaf ons een ziel als een kompas

En ik geloof in darmen.

Rond de clownerie

De wereld zinkt naar de bodem

De belangrijkste vijand is angst, en ik

Ik verklaar oorlog!

1. Oh God!

Vergeef mijn zondige gedachten!

Ik besloot een stap te zetten, hoewel ik niet alles begreep,

Misschien word je boos, misschien vergeef je niet

Maar ik zal niet langer leven als een grijze muis!

Creëer angsten, vraag om vergeving voor zonden,

Wat zijn zonden als het leven als een razernij is?

Rondom mensen met een boeket religies op een schaal

Ze roepen: "Bid!

Niet dat, jongen, het zal erg zijn!

En ik bid als een slaaf, de waarheid niet kennend,

Denken: "Nou, waarom heb je dit allemaal nodig?"

Misschien walg je van al deze kreten,

Verzoeken, gebeden, angsten, kwijlen en snotteren?

Misschien, buigend, val ik in je ogen?

Zijn de zwakken geliefd in de hemel?

En ze haten degenen die angst haten

En ze staan ​​niet op hun knieën, maar op hun voeten?

Refrein:

Jij hebt ons gemaakt

zon en maan

Gaf ons een ziel als een kompas

En ik geloof in darmen.

Rond de clownerie

De wereld zinkt naar de bodem

De belangrijkste vijand is angst, en ik

Ik verklaar oorlog!

2. Ja, ik ben een zondaar, een zondaar, dus wat nu?

Ik weet dat ik uitstel, ik hang mezelf zelfs op!

En schuldig aan veel dingen, schuldig - daar ben ik het mee eens,

En het spijt me, ik heb mezelf niet altijd onder controle,

Ik ben bijna blind om weer te zien

En ik ben je dankbaar, omdat je me de basis gaf,

Je duwde me naar de eerste stap,

Ik hoef alleen maar op te staan ​​en tegen de deur te trappen,

En ik zei: “Ik kan!

Ik kan - ik beloof het!

Ik heb geen sneeuwstorm gereden, ik ben niet van dat ras

Niet het soort dat jarenlang naar schatten zoekt,

En als je het vindt, neem het dan mee en begraaf het terug."

Ik heb misschien net de snelle trein gemist,

Niets, want het rubber zal sneller gaan,

Spieren geven toe, maar bot houdt stand,

Ik zal hinken, moed is mijn stok!

Refrein:

Jij hebt ons gemaakt

zon en maan

Gaf ons een ziel als een kompas

En ik geloof in darmen.

Rond de clownerie

De wereld zinkt naar de bodem

De belangrijkste vijand is angst, en ik

Ik verklaar oorlog!