No Way - Agent 51

Back in the days when I burned out

I wondered to myself just why I never got it figured out

I’m a hero on a mission in a protoplasmic sphere

In another couple minutes I’ll up and disappear

Naivete is the key to getting caught up

In a side of life that brings you up and tries to keep you down

In an effort to suppress the most ecclesiastical of beings in

The modern town

We used to be the ones who said:

No way, No way, I’m never gonna take that

No way, No way, I’m never gonna touch that

No way, No way, I’m never gonna do that

Finally one day you’ll give in then you’ll be a burnout waste of

(fucking) time

My time is up, my mind is spun

Sitting without direction and I can’t get nothing done

With a zero facing upwards and imaginary friends

On a downward moving sidewalk on a street that never ends

Got no time for thinking, no time for reasoning

I’m just a screaming siren in a world that has no sound

My feeble mind is set on autopilot

With a socket wrench with which to pound me right into the ground

Syncopated and serrated, go a ride-accelerated

Got it right in front of me, right in front of me

You know that I got it and you’re never gonna take it away!

Terug in de tijd dat ik een burn-out had

Ik vroeg me af waarom ik er nooit achter kwam

Ik ben een held op een missie in een protoplasmatische sfeer

Over nog een paar minuten sta ik op en verdwijn ik

Naïviteit is de sleutel tot verstrikt raken

In een kant van het leven die je naar boven brengt en probeert om je naar beneden te houden

In een poging om de meest kerkelijke wezens te onderdrukken

De moderne stad

Vroeger waren wij degenen die zeiden:

Echt niet, echt niet, dat pik ik nooit

Echt niet, echt niet, dat ga ik nooit aanraken

Echt niet, echt niet, dat ga ik nooit doen

Eindelijk geef je op een dag toe, dan ben je een burn-outverspilling van

(verdomde) tijd

Mijn tijd is om, mijn geest is gesponnen

Zonder richting zitten en ik krijg niets gedaan

Met een nul naar boven gericht en denkbeeldige vrienden

Op een naar beneden lopend trottoir in een straat die nooit eindigt

Ik heb geen tijd om na te denken, geen tijd om te redeneren

Ik ben slechts een schreeuwende sirene in een wereld zonder geluid

Mijn zwakke geest staat op de automatische piloot

Met een dopsleutel om me recht de grond in te slaan

Gesyncopeerd en gekarteld, ga een rit versneld

Ik heb het recht voor me, recht voor me

Je weet dat ik het heb en je gaat het nooit meer wegnemen!