Requiem - AFC

«Qué tal si convivimos?»

nos dijimos yo y mi copa de vino

Pero nunca perdí el hilo de la vida he aprendido

A mi tío lo mató el alcohol, toda una familia en vilo

Miles de abrazos partidos, siempre te llevo conmigo

Tengo una llave pa las puertas del cielo tranquilo

Y vos también negrito amigo sabés que no me olvido

Te entendí la vida puede ser una mierda un castigo

Cuando no hallás un lugar, cuando sos incomprendido

Y la cabeza vuela fácil y la droga destroza

Nos drogan con pastillas, nos dopan con cualquier cosa

La tele, la radio, el trabajo, el horario, internet, el estrés

La puta que los parió déjenme vivir

Sólo quiero hacer lo que me hacer reír

En paz elegir el camino a seguir

Me quieren hacer perseguir

No hay caso persuadirme a sentir

Acaso que me voy a arrepentir

Me cago en su moral, en lo que puedan decir

El mundo está lleno de imbéciles, vine a maldecir

A hacer de la poesía flexible un látigo y repartir

Justicia para todos lados, porque de buenos ya somos nabos, atolondrados a

palos por la mano del amo

Callados bajo el yugo, desnudos es sado

Vos le llamás dinero yo le llamo

«dame más en los demás me cago»

Pensálo, mal o bien hablo claro

Y a cada década cada vez menos reparo

Por eso pago caro y lidio con reclamos

Estoy en medio de un fuego cruzado entre los egos

Amores y miedos, ares y eros

Personas que de mi vida desaparecieron

Jardines de recuerdos florecidos van a volver

A ser desiertos otra vez un «lo que podamos ser»…

¿Y quién no creyó que Cristo resucitó?

Si yo morí y me fuí de mí, lo tengo escrito

Y hoy me dedico a escribir cartas de amor a Nefertiti en sánscrito,

mientras transito por los campitos

De vuelta a mi ciudad veo mil escondites recónditos

Llenos de calma

Me complico al pedo, debo, fluir, acariciar el pampero

Apreciar en primavera crisantemos

Y se que en otoño puedo

Anestesiarme con cánticos catárticos, campos semánticos

Soy un romántico enloquecido, alienado por lo que fue

Por lo que ha sido, a veces tanto que me perjudica

Estoy convencido, pero se que todo está en mi mente

Así que inspiro, espiro, y aspiro a ser decidido como mínimo

Hacer las paces con el tímido

Un réquiem a esa guerra interna entre virtud y espíritu

La dirimo y con mi bilis bendigo el momento vivido

Sin dar cabida a recuerdos perdidos

O el sinsentido de mirar más allá de lo que vivo

Por eso pido y doy gracias a dios

Por el aire que respiro entre cada rima cada vez que rimo

No se, confío, yo se que es mío

Es lo que me crió y lo que me guió

A mí, a mi viejo o mi vieja, no es que sea bruja

Es pura fe, añeja humana brújula

Que empuja, puja y hace que el corazón cruja

Que ruge en momentos extremos y el pecho te estruja

"Zullen we samenwonen?"

zeiden we tegen elkaar ik en mijn glas wijn

Maar ik ben nooit de draad van het leven kwijtgeraakt die ik heb geleerd

Mijn oom is vermoord door alcohol, een hele familie in spanning

Duizenden gebroken knuffels, ik draag je altijd bij me

Ik heb een sleutel van de deuren van de stille hemel

En jij ook, zwarte vriend, je weet dat ik het niet vergeet

Ik begreep je, het leven kan klote zijn, een straf

Als je geen plek kunt vinden, als je verkeerd wordt begrepen

En het hoofd vliegt gemakkelijk en het medicijn vernietigt

Ze drogeren ons met pillen, ze verdoven ons met van alles

TV, radio, werk, agenda, internet, stress

De hoer die ze ter wereld bracht, liet me leven

Ik wil gewoon doen waar ik om moet lachen

Kies in vrede het te volgen pad

ze willen me laten achtervolgen

Het heeft geen zin om me te overtuigen om te voelen

Ga ik er spijt van krijgen?

Ik schijt op hun moraal, op wat ze kunnen zeggen

De wereld is vol idioten, ik kwam uitschelden

Om flexibele poëzie een zweep te maken en te verspreiden

Gerechtigheid voor alle partijen, want wij zijn al goed rappen roekeloos in

stokken door de hand van de meester

Stil onder het juk, naakt is sado

Jij noemt het geld, ik noem het

"geef me meer in anderen, ik schijt"

Denk er eens over na, fout of goed, ik spreek duidelijk

En elk decennium merk ik er steeds minder van

Daarom betaal ik duur en handel ik claims af

Ik zit midden in een kruisvuur tussen de ego's

liefdes en angsten, ares en eros

Mensen die uit mijn leven zijn verdwenen

Tuinen van bloeiende herinneringen zullen terugkeren

Om weer woestijnen te zijn een "wat we kunnen zijn"...

En wie geloofde niet dat Christus was opgestaan?

Als ik stierf en me verliet, heb ik het opgeschreven

En vandaag schrijf ik liefdesbrieven aan Nefertiti in het Sanskriet,

terwijl ik door de velden loop

Terug in mijn stad zie ik duizend verborgen schuilplaatsen

vol rust

Ik bemoeilijk de scheet, ik moet, stromen, de pampero strelen

waarderen in lentechrysanten

En ik weet dat ik dat in de herfst kan

Verdoof me met louterende gezangen, semantische velden

Ik ben een gestoorde romanticus, vervreemd van wat was

Voor wat is geweest, soms zo erg dat het me pijn doet

Ik ben overtuigd, maar ik weet dat het allemaal tussen mijn oren zit

Dus ik adem in, ik adem uit, en ik streef ernaar om op zijn minst vastberaden te zijn

Sluit vrede met de verlegenen

Een requiem op die interne oorlog tussen deugd en geest

Ik zeg het en met mijn gal zegen ik het geleefde moment

Geen ruimte voor verloren herinneringen

Of de onzin om verder te kijken dan wat ik leef

Daarom vraag en dank ik God

Voor de lucht die ik inadem tussen elk rijm, elke keer dat ik rijm

Ik weet het niet, ik vertrouw erop, ik weet dat het van mij is

Het is wat me heeft opgevoed en wat me heeft geleid

Voor mij, voor mijn oude man of mijn oude vrouw, is het niet dat ze een heks is

Het is puur geloof, oud menselijk kompas

Dat duwt, duwt en doet het hart kraken

Dat brult op extreme momenten en de borst knijpt je