Waldaura -

Ein Tanz im Mondenschein

Ein Flammenkreis aus alten Legenden

Die Trommel schlägt

Den Pulsschlag des Lebens

Mit Zauberhänden

Im Tanz vergeht alle Pein

Im transzendenten Dämmerschein

Das zarte Singen der Unirdischen

Dringt aus der Seentiefe

Im abgelegenen Bannwald

Als ob mich eine Göttin riefe

Hier ist kein Axtschlag mehr zu hören

Wo Windesfeen den Geist betören

Hier draußen tobt das reine Sein

Im transzendenten Dämmerschein

Man hört sie hier von ferne schreien

Im transzendenten Dämmerschein

Ihren zarten, leisen Gesang

Trägt ein manches Mal der Abendwind

Zu den armen, irren Menschen hin

Über Felder in die Stadt geschwind

Man hört sie hier von ferne schreien

Im transzendenten Dämmerschein

Die Waldfrau führt mich heimwärts nun

Hinauf, hinab, der Weg ist steil

«Sag Deva, wo geht es nun hin?

Was ist des Lebens tiefer Sinn?»

Sie lässt mich schweigend lauschen

Mich an der Pracht der Welt berauschen

Was kann das Leben herrlich sein

Im transzendenten Dämmerschein

Man hört sie hier von ferne schreien

Im transzendenten Dämmerschein

Ein Grabhügel als Tor

Es geht hinab mit meiner Liebsten jetzt

Seelensteine pflastern unsern Weg

Ins reine Licht hinein tanz ich zuletzt

Wenn der Lebensfaden reißt

Glückseligkeit der Fall verheißt

Ein Ort der Kraft im Stein

Im Tod, im transzendenten Dämmerschein

Man hört sie hier von ferne schreien

Im transzendenten

Dämmerschein

Een dans in het maanlicht

Een cirkel van vlammen uit oude legendes

De drum beats

De polsslag van het leven

Met magische handen

Alle pijn verdwijnt in dans

In de transcendente schemering

Het tedere gezang van het onaardse

Dringt door vanuit de diepten van het meer

In het afgelegen Banwald

Alsof een godin me riep

Hier is geen bijl meer te horen

Waar windfeeën de geest betoveren

Het pure wezen woedt hier

In de transcendente schemering

Je kunt ze van ver horen schreeuwen

In de transcendente schemering

Haar tedere, zachte zang

Vaak gedragen door de avondwind

Aan de arme, gekke mensen

Snel over velden de stad in

Je kunt ze van ver horen schreeuwen

In de transcendente schemering

De bosvrouw leidt me nu naar huis

Omhoog, omlaag, de weg is steil

'Vertel Deva, waar gaan we nu heen?

Wat is de diepere zin van het leven?"

Ze laat me in stilte luisteren

Me bedwelmen met de pracht van de wereld

Hoe heerlijk kan het leven zijn

In de transcendente schemering

Je kunt ze van ver horen schreeuwen

In de transcendente schemering

Een grafheuvel als poort

Het gaat nu naar beneden met mijn liefde

Zielstenen effenen onze weg

In het pure licht dans ik eindelijk

Wanneer de draad van het leven breekt

zegen de herfstbeloften

Een plaats van kracht in steen

In de dood, in de transcendente schemering

Je kunt ze van ver horen schreeuwen

in het transcendente

schemering