Unser beider Babylon - Adversus

Am Hügel stehend beim alten Baum

Schreit an mich der Wind, doch ich spüre ihn kaum

Wie die Zeit die mich streift, welche halte ich an

Denke an Damals so fest ich kann:

Das Nichts deiner Augen brannte schicksalsrot

Das Tagebuch schweigt und in mir schreit die Frage:

Wer war Schuld?

…Das Kind war längst schon Tod

Gut und Böse halten sich die Waage

Die Sonne starb in einem Meer von Blut

Am Tag als unser’n heil’gen Eid wir brachen

Kalter Regen spülte fort die Glut

Mein Leib krümmt sich, Oh Gott, ich möchte Schlafen!

Sag warum seh' ich die Sonne nicht

Wo ich ihres hellen Scheins gewiß?

Verlor am Ende ich mein Augenlicht

In deiner schwarzen Sonnenfinsternis?

Dein Gesicht erscheint im Spiegel tief

Tiefer noch die roten Schatten sind

Schattenspiel, im Rahmen… schief

Im Spiegelbild ich Dunkles find '

Vor mir schweigt ein Trümmerfeld

Sag ' an, was ist gescheh’n?

Unser beider Babylon

Glas im Wind und Stein im Sturm

Ragen hoch seit Jahren schon

Wo er einst stand, unser Turm

Winde, sprecht mir, Stürme, singt mir!

Dort oben auf dem Berg der Heiligkeit

Steht ein Altar, gemacht aus uns’ren Träumen

Durch unser Tun ward nun entweiht

Obwohl wir sprachen, niemals zu versäumen

Uns Treu' zu schenken bis zum jüngsten Tag

Halt zu sein in kalter Seelennacht

Doch Babylon lebt und stirbt mit einem Schlag

Von eig’ner Irrsinshand zu Fall gebracht

Sing' ein Lied, ein Lied aus jener Zeit

Zeit, in der wir beide uns geschenkt

Schweigendes Gesicht aus Dunkelheit

Dein Schweigen ist mit schwarzem Staub vermeng'

Sieh' mich schweigend an den Mauern steh’n

Tastend in den Fugen lese ich

Die Spuren, die ich dachte zu verweh’n

Welche immer noch beflüstern mich

Schutt und Asche mich umringt

Gemahnt an Zeiten fern

Unser beider Babylon

Glas im Wind und Stein im Sturm

Ragen hoch seit Jahren schon

Wo er einst stand, unser Turm

Flammen, flüstert!

Feuer, schreit!

Hier draußen in dem Land, wo Schatten droh’n

Jenseits den Grenzen aller Menschlichkeit

Schlugen wir uns, doch wem hilft das schon

Wenn für den Sieger doch nur Asche bleibt?

In Stahl getaucht, im Takt der Perfidie

Tanzten wir zu zweit den Todestanz

Der Geiger spielte hart und schnell wie nie

Sein Name ist Schmerz, sein Lied heißt Ignoranz

Dein Gesicht, welches mich so verdroß

Fang ich aus dem Wind mit Händen fast

In die Truhe mit dem großen Schloß

Zu dem doch immer noch kein Schlüssel paßt

Am Baum ich lehne, der so wundenalt

Lang schon tot sind all die Träume mir

Der Wind singt mir ein Lied vom Feuer, bald

Geh ich fort…

…Ruinen hinter mir

Staande bij de oude boom op de heuvel

De wind schreeuwt naar me, maar ik voel het nauwelijks

Zoals de tijd die me poetst, welke stop ik?

Denk zo vast als ik kan aan toen:

Het niets van je ogen brandde rood van het lot

Het dagboek is stil en de vraag schreeuwt in mij:

Wie was de schuldige?

...Het kind was al dood

Goed en slecht zijn in evenwicht

De zon stierf in een zee van bloed

Op de dag dat we onze heilige eed braken

Koude regen spoelde de sintels weg

Mijn lichaam kronkelt, oh god, ik wil slapen!

Vertel me waarom ik de zon niet zie

Waar ben ik zeker van hun heldere licht?

Op het einde verloor ik mijn gezichtsvermogen

In je zwarte zonsverduistering?

Je gezicht verschijnt diep in de spiegel

Dieper nog zijn de rode schaduwen

Schaduwspel, in het frame... scheef

In de reflectie vind ik duisternis

Een veld van puin is stil voor me

Zeg wat is er gebeurd?

Babylon van ons allebei

Glas in de wind en steen in de storm

Al jaren torenhoog

Waar het ooit stond, onze toren

Winden, spreek tot mij, stormen, zing voor mij!

Daarboven op de berg van heiligheid

Er is een altaar gemaakt van onze dromen

Door onze acties werd nu ontheiligd

Hoewel we spraken, nooit te missen

Trouw aan ons tot de laatste dag

Om halt te houden in de koude zielennacht

Maar Babylon leeft en sterft in één klap

Gemaakt om te vallen door mijn eigen gekke hand

Zing een lied, een lied uit die tijd

Tijd waarin we elkaar allebei gaven

Stil gezicht uit de duisternis

Je stilte is vermengd met zwart stof

Zie me stil tegen de muren staan

Ik lees tastend in de fuga's

De sporen waarvan ik dacht dat ik ze zou wissen

Die nog steeds tegen me fluisteren

Puin en as omringen mij

Doet denken aan tijden ver weg

Babylon van ons allebei

Glas in de wind en steen in de storm

Al jaren torenhoog

Waar het ooit stond, onze toren

Vlammen, fluister!

vuur, schreeuw!

Hier in het land waar schaduwen dreigen

Voorbij de grenzen van de hele mensheid

We hebben gevochten, maar wat maakt het uit?

Wat als er alleen as overblijft voor de winnaar?

Gedompeld in staal, op het ritme van trouweloosheid

We dansten samen de dans van de dood

De violist speelde harder en sneller dan ooit

Zijn naam is pijn, zijn lied is onwetendheid

Je gezicht, dat me zo irriteerde

Ik vang bijna met mijn handen uit de wind

In de kist met het grote slot

Waar nog steeds geen sleutel in past

Ik leun tegen de boom die zo oud is

Al mijn dromen zijn al lang dood voor mij

De wind zingt voor mij een lied van vuur, binnenkort

Ik ga...

...ruïnes achter mij