Seelenwinter - Adversus

Heut' sei der Tag, an dem ich starb,

An dem ich mir, ganz ohne Wahn

Mit längst verlor’n geglaubter Macht

Die letzte Wunde beigebracht.

Heut' sei der Tag, an dem ich fiel,

An dem ich nun ganz ohne Ziel

Mehr als nur verloren schien,

Durch die letzte Pforte ging.

Heut' sei der Tag, an dem ich mir

Vor bangem Herzens Zögern wirr

Die Schwüre brach, dein Herz dir mit,

Den Lebensfaden mir durchschnitt.

In ewiglicher Flut versinken,

In tiefster Seen Grün ertrinken,

Starr den Fluß hinunter treiben,

Am Meeresgrund für immer schweigen.

Sah mich dort steh’n

Nur der Seelenwinter kennt die Namen

Derer, die nicht aufersteh’n

Denn des Winters Grimm kennt kein Erbarmen.

Lerne zu leiden

Und wahr' den letzten Glanz in dir.

Und lerne zu scheiden

Vom innersten Gebot.

Frierend an der Häuserwand

Da sah ich dich, und unerkannt

Folgte ich, vor Sehnsucht blind,

Dir in den eignen Tod.

Sprach dich an nur zögerlich.

Mit dieser Hand berührt' ich dich!

Doch weinend drehtest du dich um Und schweigend gingst du fort — für immer!

Rannte schreiend durch den Wald,

Verfing mich in den Zweigen bald.

Verirrte mich, doch heut' solls sein

Dass ich nie wieder leide, nein!

Sanft erfleht, doch nicht bekommen,

Kurz gehalten, dann zerronnen,

Mich in kaltem Schnee verlor’n,

An deiner weißen Haut erfroren.

Bleib' steh’n!

…Diese Rose schenk ich dir mit meiner Liebe sanft.

Sieh, die Rose Dornen hat, den schneidend Schmerz ins Fleisch mir rammt!

Dornig auch dein Scheiden ist, wo ich mich dir doch dargebracht.

Hab ich der Rose Blatt geküsst, so hat sie mir ein End' gemacht!

Bleib' steh’n!

…Oh, wie brauch' ich dich, mein hundertfaches Wort dir gilt.

Dein falsches Wort durchschau' ich wohl, liebst in mir nur dein eigen Bild!

Nun sprich', ist dies Leben nicht voll ungesagter Lieb' zu dir?

Dies Leben grämt mich bitterlich, ich bitte dich, lass' ab von mir!

Heut' war der Tag, an dem er starb,

An dem er mir im glühend Wahn

Mit längst verlor’n geglaubter Macht

Die Rosenwunde schnitt.

In mein Gesicht er Verse schrieb

Doch Wintersturm ihn fort mir trieb.

Ward schon bald vom Schnee umarmt

Und färbte Gletscher rot.

Hat sich dann aus Eis gebaut

Flügel wie aus Rosenhaut.

Entfloh dann unter jenem Ruf

Lass mich frei!

Fort gerannt, nie mehr gesehn',

In kalter Winde Hauch verwehn'

Nach dir geweint, doch einerlei,

Nun sei’s ein Ende…

…Lass mich frei!

Vandaag is de dag dat ik stierf

Waarop ik, zonder enige waanvoorstelling

Met een verloren gewaande kracht

De laatste wond toegebracht.

Vandaag is de dag dat ik viel

Waar ik nu helemaal geen doel op heb

Meer dan verloren leek

ging door de laatste poort.

Vandaag is de dag dat ik

Verward met de aarzeling van het angstige hart

De eden braken, je hart met je,

Knip de draad van mijn leven door.

zinken in eeuwige vloed,

verdrinken in diepste groene meren,

stug de rivier afdrijvend,

Stilte voor altijd op de bodem van de zee.

zag me daar staan

Alleen de winter der zielen kent de namen

Degenen die niet meer opstaan

Want de Grimm van Winter kent geen genade.

Leer lijden

En houd de laatste glans in je.

En leer scheiden

Vanuit het innerlijke gebod.

Bevriezen op de huismuur

Toen zag ik je, en niet herkend

Ik volgde, verblind door verlangen,

je eigen dood.

Heb je aarzelend gesproken.

Met deze hand raak ik je aan!

Maar je draaide je huilend om en ging in stilte weg - voor altijd!

Ren schreeuwend door het bos

Straks gevangen in de takken.

Ik ben verdwaald, maar vandaag is de dag

Dat ik nooit meer lijd, nee!

Zachtjes gesmeekt maar niet ontvangen

kort gehouden, dan weggesmolten,

Mezelf verloren in koude sneeuw

Bevroren tot je blanke huid.

Stop!

…Ik geef je deze roos zachtjes met mijn liefde.

Zie, de roos heeft doornen, die doordringende pijn in mijn vlees ramt!

Je afscheid is ook netelig, toen ik mezelf aan je aanbood.

Als ik het rozenblaadje heb gekust, heeft ze een einde aan mij gemaakt!

Stop!

...Oh, wat heb ik je nodig, mijn honderdvoudige woord is voor jou.

Ik kan door je valse woord heen kijken, je houdt alleen van je eigen beeld in mij!

Spreek nu, is dit leven niet vol onuitgesproken liefde voor jou?

Dit leven treurt me bitter, ik smeek je, laat me met rust!

Vandaag was de dag dat hij stierf

Waarop hij mij in de gloeiende waanvoorstelling

Met een verloren gewaande kracht

De rooswond sneed.

Op mijn gezicht schreef hij verzen

Maar de winterstorm dreef hem van me weg.

Werd al snel omarmd door de sneeuw

En gletsjers rood geverfd.

Daarna bouwde hij zichzelf uit ijs

Vleugels als rozenhuid.

Gevlucht toen onder die oproep

Laat me vrij!

weggelopen, nooit meer gezien,

In koude wind adem blazen'

huilde om je, maar het maakt niet uit

Laat het nu een einde zijn...

…Laat me vrij!