Klingentanz - Adversus

Ein fremder Mann

…ist das Gesicht, das mir

im Spiegelbild den kalten Blick entlohnt

Im blanken Stahl

…des arg geschund’nen Helms,

den versonnen in der Hand ich dreh'

Dem Grabe gleich

…umarmt ein Harnischkleid

meine Haut, als ich erhebe mich

Das Banner fliegt

…ich reiß' die Klinge hoch

als tosend' Wogen gleich die Schlacht beginnt

Und kalt, kalt wie Metall

klingt überall

des blanken Schwertes Widerhall

Und mir scheint klar

was einmal war

das ist hinfort auf immerdar

Es regnet rot

…im Blutsturm laufe ich

um ein Leben, welches ich schon längst verwirkt

Und schlage zu

…die Wand im Rücken stets

beim Spiel ums Leben sei sich jeder selbst der Nächste

Die Wahrheit ist

…ein allzu weiches Ding

geformt wie warmes Wachs in meiner Hand

So nehm' ich mir

…was mir genommen ward

Denn meine Wahrheit sei Gesetz für heute

Und kalt, kalt wie Metall

klingt überall

des blanken Schwertes Widerhall

Und mir scheint klar

was einmal war

das ist hinfort auf immerdar

Asche zu Asche und Hoffnung zu Grabe

Ich töte dein Weltbild und weiß was ich habe

Wenn deine Träne den Boden berührt

Und folge dem Stern, der ans Ende mich führt

Einst war einem Kinde gleich

Ich ohne Arg und ohne Trug.

Hab doch so manchen reich

belohnet dafür, daß er mich schlug.

Doch als dann unter der Schande und Schmach

der Funke hinab fiel und einsam erstarb,

Und als dann am Grunde der Schlucht ich zerbrach

In tausend der Scherben und keiner gefragt

Wo ich denn bliebe, welch Ungemach mir

Längst widerfuhr als ich selig und frei

Zerschlug ich in Tränden die Sehnsucht nach dir.

So Tod und Verderben mein Banner nun sei!

So kalt und grau

…liegt nun das Land vor mir

und kreisend suchen Raben bleiche Körper

Hart und alt

…umarmt die Hand den Griff

vom Schwerte, gleich dem letzen Halm aus Stroh

Seht her

…was ihr aus mir gemacht

Den Zweck der Hände hab ich nun erkannt

Und seid gewiß

…ihr sterbt durch meine Hand

weil ich doch selber längst des Todes bin

Und kalt, kalt wie Metall

klingt überall

des blanken Schwertes Widerhall

Und mir scheint klar

was einmal war

das ist hinfort auf immerdar

Asche zu Asche und Hoffnung zu Grabe

Ich töte dein Weltbild und weiß was ich habe

Wenn deine Träne den Boden berührt

Und folge dem Stern, der ans Ende mich führt

Geschwängert die Mutter, gemordet den Vater

Verwandelt die Auen in Gräben und Krater

Alles gewonnen und so viel verloren

In Schmerzen gestorben und in Stahl neu geboren

Asche zu Asche und Hoffnung zu Grabe

Ich seh' auf mich selbst und stell mir die Frage

was denn mich jemals zu Tränen gerührt

und folge dem Stern, der ans Ende mich führt

Een vreemde man

…is het gezicht dat ik ben

beloont de koude blik in de spiegel

In blank staal

...van de gehavende helm,

het peinzende in mijn hand draai ik

Hetzelfde als het graf

...een harnas knuffelen

mijn huid als ik opsta

De banner vliegt

... ik trek het mes omhoog

als brullende golven onmiddellijk de strijd beginnen

En koud, koud als metaal

klinkt overal

de echo van het getrokken zwaard

En het lijkt me duidelijk

wat eens was

dat is voortaan voor altijd

Het regent rood

...in de storm van bloed ren ik

voor een leven dat ik lang geleden verbeurd heb

en staking

...de muur achterin altijd

in het spel van het leven is iedereen zijn eigen buurman

De waarheid is

... een te zacht ding

in de vorm van warme was in mijn hand

Zo vat ik het op

...die van mij is afgenomen

Omdat mijn waarheid de wet is voor vandaag

En koud, koud als metaal

klinkt overal

de echo van het getrokken zwaard

En het lijkt me duidelijk

wat eens was

dat is voortaan voor altijd

As tot as en hoop tot het graf

Ik vermoord je wereldbeeld en ik weet wat ik heb

Wanneer je traan de grond raakt

En volg de ster die me naar het einde leidt

Eens was gelijk aan een kind

Ik zonder bedrog en zonder bedrog.

Heb wat rijk

beloond voor het slaan van mij.

Maar dan onder de schaamte en schande

de vonk viel en stierf alleen

En toen ik brak op de bodem van de kloof

In duizend van de scherven en niemand vroeg

Waar zou ik verblijven, wat een ongemak voor mij

Is lang geleden gebeurd toen ik gelukkig en vrij was

Ik verbrak het verlangen naar jou in tranen.

Dus dood en verderf is mijn banier!

Zo koud en grijs

…is nu het land voor mij

en raven die cirkelen op zoek naar bleke lichamen

hard en oud

...de hand omhelst het handvat

van het zwaard, als de laatste strohalm

Kijk hier

...wat je van me hebt gemaakt

Ik zie nu het doel van de handen

En wees zeker

...je sterft door mijn hand

omdat ik zelf al lang dood ben

En koud, koud als metaal

klinkt overal

de echo van het getrokken zwaard

En het lijkt me duidelijk

wat eens was

dat is voortaan voor altijd

As tot as en hoop tot het graf

Ik vermoord je wereldbeeld en ik weet wat ik heb

Wanneer je traan de grond raakt

En volg de ster die me naar het einde leidt

De moeder geïmpregneerd, de vader vermoord

Verandert de uiterwaarden in sloten en kraters

Allemaal gewonnen en zoveel verloren

Stierf van pijn en herboren in staal

As tot as en hoop tot het graf

Ik kijk naar mezelf en stel mezelf de vraag

wat heeft me ooit tot tranen geroerd

en volg de ster die me naar het einde leidt