Ein Ding im Spiegel - Adversus

Kaltes Licht, wie fällt's von oben

Staub, der tanzt im Strahl verwoben

Graue Wände fragen nicht nach Zeit

Leichentuch, im Hauch sich regend

Bleich' Gespinst sich sanft bewegend

Drohend Form umspielt und blähet weit

Darunter ahnt das Aug' die Linien

Wülste sanft den Rand umspielen

Meine Hand ergreift das Tuch und zieht

Engel hier die Saiten greifen

Teufel dort die Seelen schleifen

Holzgeschnitztes Schicksalsrad man sieht

Tausend Figuren erzählen im Rahmen

Vom Säen all der Zwietracht Samen

Unter dem Blattgold kündet das Holz von

Dem was ungreifbar

Ein Ding im Spiegel, hörst du es schrei’n?

Zu folgen heißt, einen Dämon befrei’n

Und freiet dein Blick dieses spiegelnde Funkeln

Fällst du dem And’ren anheim

Ein Ding im Spiegel, hörst du es rufen?

Steig' nur hinauf die staubigen Stufen

Besuche dich selbst durch das gläserne Tor

Eile dem Wahnsinn zuvor

Zart liebkost die Hand die gläsern'

Wüste, und wo einst gewesen

Spiegelnd Blitzen, ist’s ganz grau und blind

Die flache Hand zieht sacht im Staube

Bahnen weit, und fast ich glaube

Zu erkennen, doch das Bild zerrinnt

Mit beiden Händen streife ich zaghaft

Den Schmutz von dem Glas

Und werde dann habhaft

Der eigenen Züge, dieses Bildnisses

Welches mir wohl bekannt

Sanft fahr' ich die Linien meines Gesichtes

Wiege mich eitel, denn niemand sieht es Spieglein, oh Spieglein!

Wer ist die (der) Schönste

Im ganzen Land???

Doch plötzlich, oh sieh' doch…

Kann das denn sein?

Das Antlitz im Spiegel dort

Ist nicht mehr mein!

Wo eben noch tanzte Bekanntes

Dreut nun ein fremder Schemen

Ein Ding im Spiegel, hörst du es schrei’n?

Zu folgen heißt, einen Dämon befrei’n

Und freiet dein Blick dies' spiegelnde Funkeln

Fällst du dem and’ren anheim

Ein Ding im Spiegel, hörst du es rufen?

Steig' nur hinauf die staubigen Stufen

Besuche dich selbst durch das gläserne Tor

Eile dem Wahnsinn zuvor

Das Ding im Spiegel kennt meinen Namen

Es flüstert und wispert:

So hab' doch Erbarmen

Seit vielen Jahren bin ich Gefangene

Dieses Kerkers

Du bist ich, und ich bin du So biete ich dir nun ewige Ruh'

Tritt in den Spiegel, Eins werden wir sein

Auf ewiglich

Hier ergreift meine Hand den Schemel

Dort die Fratze faucht im Nebel

Ein Schrei, ich schleud’re das Holz

Und Scherben regnen!

Ein Ding im Spiegel, hörst du es schrei’n?

Zu folgen heißt, einen Dämon befrei’n

Und freiet dein Blick dieses spiegelnde Funkeln

Fällst du dem and’ren anheim

Ein Ding im Spiegel, hörst du es rufen?

Steig' nur hinauf die staubigen Stufen

Besuche dich selbst durch das gläserne Tor

Eile dem Wahnsinn zuvor

Ein Ding im Spiegel, hörst du es singen?

Wag' nicht dein eigenes Selbst zu bezwingen

In deiner Seel' wohnt ein schauriger Geist

Unter dem trägen Schein

Ein Ding im Spiegel, hörst du es säuseln?

Flach wie der See, doch die Wellen, sie kräuseln

Dort wo der Steinwurf die Hülle durchfährt

Bis in die Tiefe hinein

Hinein!

Koud licht, hoe het van boven valt

Stof dat danst verweven in de straal

Grijze muren vragen niet om tijd

lijkwade roeren in de adem

Bleek web dat zachtjes beweegt

Dreigende vorm speelt rond en breidt zich ver uit

Daaronder voelt het oog de lijnen

Rol zachtjes langs de rand

Mijn hand grijpt de doek en trekt eraan

Engelen hier grijpen de touwtjes vast

duivels vermalen de zielen daar

Het uit hout gesneden rad van fortuin is te zien

Duizend karakters vertellen verhalen in het kader

Van het zaaien van alle zaden van onenigheid

Onder het bladgoud vertelt het hout over

Iets ongrijpbaars

Een ding in de spiegel, hoor je het schreeuwen?

Volgen is een demon bevrijden

En je blik bevrijdt deze reflecterende schittering

Je valt ten prooi aan de ander

Een ding in de spiegel, hoor je het roepen?

Beklim gewoon de stoffige trappen

Bezoek jezelf door de glazen poort

Haast je voor de waanzin

Teder streelt de hand het glas

woestijn, en waar was ooit

Reflecterende flitsen, het is allemaal grijs en blind

De platte hand trekt zachtjes in het stof

Sporen breed, en bijna denk ik

Herkenbaar, maar het beeld smelt weg

Ik raak voorzichtig met beide handen aan

Het vuil van het glas

En pak het dan vast

Van je eigen trekken, van dit portret

Waar ik me goed van bewust ben

Ik rij voorzichtig over de lijnen van mijn gezicht

Schommel me tevergeefs, want niemand ziet het Spiegel, o spiegel!

Wie is de mooiste

Door het land???

Maar opeens, oh kijk...

Kan dat?

Het gezicht in de spiegel daar

is niet meer van mij!

Waar zojuist bekende dingen aan het dansen waren

Er doemt nu een vreemd plan op

Een ding in de spiegel, hoor je het schreeuwen?

Volgen is een demon bevrijden

En je blik verheldert deze reflecterende schittering

Je valt ten prooi aan de ander

Een ding in de spiegel, hoor je het roepen?

Beklim gewoon de stoffige trappen

Bezoek jezelf door de glazen poort

Haast je voor de waanzin

Het ding in de spiegel kent mijn naam

Het fluistert en fluistert:

Dus heb genade

Ik ben al vele jaren een gevangene

deze kerker

Jij bent mij, en ik ben jou Dus bied ik je nu eeuwige rust aan

Stap in de spiegel, we zullen één zijn

voor altijd

Hier grijpt mijn hand de kruk

Daar sist de grimas in de mist

Een schreeuw, ik gooi het hout

En er vallen scherven!

Een ding in de spiegel, hoor je het schreeuwen?

Volgen is een demon bevrijden

En je blik bevrijdt deze reflecterende schittering

Je valt ten prooi aan de ander

Een ding in de spiegel, hoor je het roepen?

Beklim gewoon de stoffige trappen

Bezoek jezelf door de glazen poort

Haast je voor de waanzin

Een ding in de spiegel, hoor je het zingen?

Waag het niet om je eigen zelf te veroveren

Een enge geest leeft in je ziel

Onder de trage gloed

Een ding in de spiegel, kun je het horen fluisteren?

Plat als het meer, maar de golven, ze kabbelen

Waar de steenworp door de schelp gaat

Diep vanbinnen

In!