Dies Minniglich Lied - Adversus

Still… spielt das Licht

Auf dem Weiß deiner Haut

… deiner Haut

Sacht… rührt der Wind durch dein Haar

Will’s verweh’n

…will's verweh’n

Stolz… trägt die edelste Haltung den Gang

…trägt den Gang

Rein… wärmt dein forschender Blick

Sanft die Höh'n

…sanft die Höh'n

Tief… in Gedanken vorüber du fliehst

… du fliehst

Berührt… dort im schmutzigen Lager ich ruh'

…dort ich ruh'

Ein Bettler, ein Streicher, ein heimlicher Schleicher

Ein Gaukler, ein Räuber, ein schmutzig' Freibeuter

Nicht würdig des Blickes aus königlich Augen

Doch dann schlägt mein Finger die Laute

Dein Herz will’s nicht glauben

Ich schenke dir dieses minniglich' Lied

Auf dass dieser Kosmos deiner Schönheit sich rühmt

Und mit jeder Note vermache ich dir

Universen aus singender Klage

Lausch' nun gespannt… einer Mär

Die erzählt von der Qual

…von der Qual

Als ein jung' Ritter…

Gelobet der Minne mit Stahl

…mit Stahl

Und schrecklich versagt, bei der Probe verzagt

Die Liebste verraten, sich selbst nicht zum Schaden

Den Schwur nicht gehalten, der einst ihr gegolten

Sich selbst treu ergeben, doch muss mit dem

Fluch er nun leben

Doch singe ich dir dieses minniglich' Lied

Auf dass dieser Kosmos

Deiner Schönheit sich rühmt

Und mit jeder Note vermache ich dir

Universen aus singender Klage

«Jung Ritter lere So wechst dein ere

Kunst dy dich zyret in krigen hofiret

Ringens gut fesser sper swert und messer

Menlich bederben in andern vorterben»

Doch wie mag man Ritter sein

Wenn man sich selbst nicht kennt?

Niemals geblickt in die eigene Schwärze

Seitdem ich dieses tat Hat mich ein Fluch versklavt

Ewige Suche, doch endet sie hier

«Sta bi la mich den wint an waejen

Der kumt von des mines herzen kuneginne

Wie mohte ein luft so souze draejen

Em waere al uz vil gar ein minne»

«Do min herze wart verdriben

Dass wart von ir enthalden;

Doch wunsche ich des

Got müeze ir eren walden

Ir mund daz ist rosenvar;

Sold ich si kussen ein mal

So mües ich niht alden»

Du, deren Wärme und Schönheit mich rühret

Gerettet mich hast, mit Liebreiz verführet

Den Dienst meines einst leeren Daseins ich gebe

Nun in deine Hände zu zahlen an dir meine Schuld

Drum singe ich dir dieses minniglich' Lied

Auf dass dieser Kosmos deiner Schönheit sich rühmt

Und mit jeder Note vermache ich dir

Universen aus singender Klage

Oh, nimm doch von mir dieses minniglich' Lied

Auf dass jeder Feind deinem Schritte entflieht

Als schützender Schatten, so folge ich dir

Mit Laute und Schwert dir zur Seit'

Stil... het licht speelt

Op het wit van je huid

... jouw huid

Zachtjes... de wind roert door je haren

Zal het wegwaaien?

...het wil wegwaaien

Trots... de edelste houding draagt ​​het gangpad

...draagt ​​het gangpad

Puur... je onderzoekende blik verwarmt

Zachtjes de hoogten

...zachtjes de hoogten

Diep... in gedachten vlucht je

... je vlucht

Aangeraakt... daar in het vuile kamp rust ik

... daar rust ik

Een bedelaar, een stringer, een geheime sneak

Een jongleur, een dief, een vuile kaper

Koninklijke ogen niet waardig

Maar dan raakt mijn vinger de luit

Je hart wil het niet geloven

Ik geef je dit minniglich' lied

Moge deze kosmos opscheppen over je schoonheid

En met elke noot die ik je nalaat

Universums van zingende klaagzang

Luister nu aandachtig... naar een sprookje

Ze vertelt over de pijn

...van de kwelling

Als jonge ridder...

Beloofd om van staal te houden

...met staal

En faalde vreselijk, moedeloos van de test

Verraad je geliefde, niet in je nadeel

Heb de eed niet gehouden die ooit voor haar bedoeld was

Trouw aan zichzelf, maar moet met hem

vloek hij leeft nu

Maar ik zal dit mooie lied voor je zingen

Zodat deze kosmos

pronkt met je schoonheid

En met elke noot die ik je nalaat

Universums van zingende klaagzang

«Jonge ridder lere Dus je ere zal veranderen

Art dy you zyret in krigen hofiret

Goed worstelen met een mes en een mes

Menlich sterft in anderen sterven"

Maar hoe kan men een ridder zijn?

Wat als je het zelf niet weet?

Nooit in je eigen zwartheid gekeken

Sinds ik dit deed, heeft een vloek me tot slaaf gemaakt

Eeuwige zoektocht, maar het eindigt hier

«Sta bi la me the win waejen

De kumt uit mijn hart kuneginne

Hoe kon lucht zo souze draejen

Em waere al uz vil zelfs een minne»

"Domin harten waren verwend

Dat was vervat door ir;

Maar ik zou willen dat

Heb mueze iren walden

Ir mund daz is rosenvar;

Moet ik een keer kussen?

Dus ik hoef niet te alden"

Jij wiens warmte en schoonheid me raakt

redde me, verleidde me met lieflijkheid

De dienst van mijn ooit lege bestaan ​​geef ik

Nu in jouw handen om mijn schuld aan jou te betalen

Daarom zing ik dit mooie lied voor jou

Moge deze kosmos opscheppen over je schoonheid

En met elke noot die ik je nalaat

Universums van zingende klaagzang

Oh, neem dit minniglich-nummer van mij aan

Dat elke vijand van je voetstappen vlucht

Als een beschermende schaduw volg ik je

Met luit en zwaard aan je zijde