Brüder - Adversus

Der Tag war klar

Und seltsam schien

Die Luft hell durchhaucht, sonderbar

Kroch Wärme in sein Herz

Sieh, dort ging er hin

Auf seinem Wege und nie

War ferner ihm der Schmerz

Doch bald, mit einem Mal

Da war’n Schädel mit Augen so kalt

Und Fäuste in der Luft

Ein Mann in jungen Jahren, der

Beseelt von Kunst und guter Tat

Sich beugen musste der Gewalt

Er floh und endlich kam

Er dorthin wo sein Herz ward so froh

Und erdenschwarz der Duft

Floh fassungslos vor all dem Wüten

Unserer korrumpierten Zeit

Sein einzig Fehler war das Denken

Durch hunderte von Jahren

Geschieden sind wir Brüder

Trennt uns auch der Zeiten Abgrund

Sehen wir uns wieder

In Waldes Bann der Kirche Turm

Ruhte im silbernen Licht

Als er kam an der Gräber Ruh

Wollte doch nur fühlen mit denn

Sinnen seiner Phantasie und

Forschen nach der Zeiten Bahn

Hinter ihm die Amsel schrie

Und als er sich umwandte, wolkte

Die schwarze Wand aus Vogelleibern

Plötzlich tat sich auf der Mund der

Zeit und fraß ihn fort in einem

Strudel ohne Halt, ohne Halt

Rauch ward um ihn rum

Und als keine Feder mehr fiel

Brannte lichterloh die Kirche

Fand sich wieder, eingezwängt von

Toten Leibern, Feuer und Metall

In den Kriegen alter Zeiten

Durch das Meer der Zeit gereicht

Reckt sich die Hand, die deine greift

Er taumelte durch schwelend Brände

Ein Schlachtfeld, brach, ringsum ihn her

Visionengleich der Zeit entstiegen

Schien kein lebend Wesen auf dem Plan

Doch da fand er einen, der das

Schlachtgetümmel überlebt und

Als er ihm ins Auge blickt

Schaut er in sein eigen Antlitz

Mit Schwert und Schild von Häschern nun

Gejagt flohen sie beide bald dahin

Im Schicksal fest vereint und

Als die Rettung ward alsbald

Besiegelt gab der Krieger ihm

Zum Abschied den Knauf seines Schwertes

So kam er zu dem Ort, an dem die

Fäuste zu mehren die Scham

Mit feigen Worten ihn erwartet

Wohl behalten aufgewacht in

Unsrer Zeit und tief berührt des

Fernen Bruders Stärke er nun

Ein Strahl aus gleisend Mut

Durchbohrte sein Herz ohne Wahl

Und so zerschlug er sie im Grimm

Fühlte immerfort und hört: seit

Jenem Tag ward er ein andrer

Und in seiner Hand ruht das Metall…

Durch das Meer der Zeit beschenkt

Des Schicksals Pfad zu dir gelenkt

Durch hunderte von Jahren

Geschieden sind wir Brüder

Trennt uns auch der Zeiten Abgrund

Sehen wir uns wieder?

Durch Hunderte von Jahren

Geschieden sind wir Brüder

Einmal war das Tor uns weit

Sehen uns nie wieder…

De dag was duidelijk

En leek vreemd

De lucht ademt licht, vreemd

Warmte kroop in zijn hart

Kijk, daar ging hij

Onderweg en nooit

Was ook zijn pijn

Maar snel, plotseling

Er was een schedel met ogen zo koud

En vuisten in de lucht

Een jonge man die

Geïnspireerd door kunst en goede daden

Moest buigen voor geweld

Hij vluchtte en kwam uiteindelijk

Hij daar waar zijn hart zo blij was

En de geur is aarde zwart

Gevlucht, verbijsterd door alle woede

Onze corrupte tijd

Zijn enige fout was denken

Door honderden jaren heen

We zijn gescheiden broers

De afgrond van de tijd scheidt ons ook

We zullen elkaar weer ontmoeten

In de ban van de kerktoren

Gerust in het zilveren licht

Toen hij bij de graven van Ruh . kwam

Wilde gewoon meevoelen met

zintuigen van zijn verbeelding en

Tijden onderzoeken Bahn

Achter hem huilde de merel

En toen hij zich omdraaide, was het bewolkt

De zwarte muur van vogelkadavers

Plots ging de mond open

tijd en at hem in één keer op

Vortex zonder stop, zonder stop

Rook steeg om hem heen op

En toen er geen veren meer vielen

De kerk vloog in brand

Vond zichzelf ingesloten door

lijken, vuur en metaal

In de oorlogen van weleer

Door de zee van de tijd gepasseerd

De hand die de jouwe grijpt strekt zich uit

Hij strompelde door smeulende vuren

Overal om hem heen barstte een slagveld los

Stijgend als visioenen uit de tijd

Geen levend wezen verscheen op het plan

Maar toen vond hij iemand die dat deed

overleefde de strijd en

Terwijl hij hem in de ogen kijkt

Kijkt hij in zijn eigen gezicht?

Met zwaard en schild van reavers nu

Opgejaagd, vluchtten ze er allebei snel heen

Stevig verenigd in het lot en

Toen de redding in één keer kwam

Verzegeld die de krijger hem gaf

Als afscheid, de pommel van zijn zwaard

Dus kwam hij op de plaats waar de...

Vuisten vergroten schaamte

Verwachtte hem met laffe woorden

Nou, blijf wakker in

Onze tijd en diep geraakt door

De kracht van verre broer nu

Een straal van glimmende moed

Doorboorde zijn hart zonder keus

En dus sloeg hij ze in woede

Voortdurend voelen en horen: sinds

Die dag werd hij anders

En in zijn hand rust het metaal...

Begaafd door de zee van de tijd

Het pad van het lot naar jou gericht

Door honderden jaren heen

We zijn gescheiden broers

De afgrond van de tijd scheidt ons ook

We zullen elkaar weer ontmoeten?

Door honderden jaren heen

We zijn gescheiden broers

Ooit was de poort ver van ons

zie ons nooit meer...