A2 -

Já é segunda

Noite que não durmo

Já é segundo

Que escrevo não lanço

Escrevo e penso

O que seria de mim

Sem ti minha batida

Ou a mera ilusão

Da deposta razão

Dos cânones perdidos

Por ti rompidos

Cânones que eram verdades

Que nem o deus negava

Nem o Diabo questionava

Mas tu?!

Tu?

Tu tinhas de vir a matar

Silêncio não te bastava

A inercia não te chegava

Vieste — Rompeste

Sentaste no trono

Que nem era teu, era meu…

Porra, por direito era meu

Eu rei regente da vida

Que não era da gente

Era minha, só minha

Roubaste me a caneta da mão

Escreveste leis sem «se não»

Guias são Linhas

Linhas da prosa

Da rima — roubaste me a vida

Que agora é tua, não minha

Eu e a folha a dois

Eu a vida sem depois

Quem sois?

Sombras das noites

Vida das mortes ou só

Só meus demónios

Eu e a batida somos sinónimos

E já não somos anónimos

Vida sem mimos

Já não somos meninos

Tu querias verdade

Eu disse a verdade

Tu querias metade

Dei mais de metade de mim

Sem fim.

Eu não fugi

Sei que errei

Cai e não levantei

Vivi, renasci

Het is al maandag

Nacht dat ik niet slaap

Het is al tweede

Wat ik schrijf, start ik niet

Ik schrijf en denk

Wat zou er van mij worden

Zonder jou mijn ritme

Of de loutere illusie

Van de genoemde reden

van de verloren kanonnen

Gebroken door jou

Canons die waar waren

Dat ontkende zelfs de god niet

Zelfs de duivel twijfelde niet

Maar jij?!

U?

Je moest komen om te doden

Stilte was niet genoeg voor jou

Inertie was niet genoeg voor jou

Je kwam - je brak

Jij zat op de troon

Dat was niet eens van jou, het was van mij...

Verdomme, het was van mij

Ik koning regent van het leven

Dat was niet van ons

Het was van mij, alleen van mij

Je stal de pen uit mijn hand

Je schreef wetten zonder "zo niet"

Gidsen zijn lijnen

proza ​​lijnen

Van het rijm - je hebt mijn leven gestolen

Die nu van jou is, niet van mij

Ik en het blad samen

Ik leef zonder daarna

Wie ben je?

nachtelijke schaduwen

Het leven van de doden of alleen

alleen mijn demonen

Ik en de beat zijn synoniem

En we zijn niet langer anoniem

leven zonder verwennerij

We zijn geen jongens meer

je wilde de waarheid

Ik zei de waarheid

je wilde de helft

Ik heb meer dan de helft van mezelf gegeven

Zonder einde.

Ik ben niet weggelopen

Ik weet dat ik een fout heb gemaakt

Ik viel en ik stond niet op

Ik leefde, ik werd herboren