Mourning -

Beneath the roof our hands have made.

Between the walls that we have raised.

We watch the water slowly rise.

It reveals the ignorance we hide.

«Don't you leave me now.

I will keep you safe.

You know you should stay.

You’ll never escape.»

Her words persist that we should wait.

Ignore the tragedy at stake.

My compulsion keeps me here but this decision can never be shared.

If we abandon creation is there still value in our weight?

The blade of sin prompts a vague incision but it still ruptures a lethal vein.

So I place my tracks on solid ground and from a distance I watch her drown.

Now our house is submerged with the oceans tide and my anger swells on the

notion of her demise.

I know it’s always been a choice but I’ve petitioned for change.

I had to watch her die and now it’s time they did the same.

I’ll find the city built beside the shore but now it’s vengeance that I explore.

They’re clothed in innocence and interest and I’m conspiring a plan.

As my wisdom screams recession it’s now their beauty I condemn.

It’s gonna happen one way dead or alive.

They’re gonna burn when we set this city on fire.

Onder het dak hebben onze handen gemaakt.

Tussen de muren die we hebben opgetrokken.

We zien het water langzaam stijgen.

Het onthult de onwetendheid die we verbergen.

«Laat me nu niet alleen.

Ik zal je beschermen.

Je weet dat je moet blijven.

Je zult nooit ontsnappen.»

Haar woorden blijven volhouden dat we moeten wachten.

Negeer de tragedie die op het spel staat.

Mijn dwang houdt me hier, maar deze beslissing kan nooit worden gedeeld.

Als we de schepping opgeven, is er dan nog waarde in ons gewicht?

Het mes van de zonde veroorzaakt een vage incisie, maar het scheurt nog steeds een dodelijke ader.

Dus ik plaats mijn sporen op vaste grond en van een afstand zie ik haar verdrinken.

Nu is ons huis ondergedompeld in het getij van de oceanen en mijn woede zwelt aan op de

idee van haar overlijden.

Ik weet dat het altijd een keuze is geweest, maar ik heb een verzoek ingediend om verandering.

Ik moest haar zien sterven en nu wordt het tijd dat ze hetzelfde doen.

Ik zal de stad aan de kust vinden, maar nu verken ik wraak.

Ze zijn gekleed in onschuld en interesse en ik smeed een plan.

Terwijl mijn wijsheid recessie schreeuwt, is het nu hun schoonheid die ik veroordeel.

Het zal op één manier gebeuren, dood of levend.

Ze zullen branden als we deze stad in brand steken.