Plague - Abramelin

Driven by an unknown force, awakened from eternal sleep

Dried up eyes snap open wide as hunger starts to creep

Deflated hearts begin to pump, sunken chests begin to rise

Crypts and tombs around the globe spit forth sepulchral cries

Rotten hands break though the earth

Morgue draws start to open

Funeral parlours liven up as coffin-lids a broken

Hysteria begins to mount as people flee and try to hide

As shambling armies of the dead begin to end mankind

The uttermost catastrophe, surpassing your worst dreams

Chewing at the insides of vomit-coated cheeks, to prevent your final screams

A hoard of decayed twisted filth, a horrid mass of wormy flesh

The air fills with the stench of rot, diseased and fetid putrid death

A thirst for blood the taste of flesh, their only thought the need to eat

To fondle innards warm and soft, embedding teeth in blood-soaked meat

Lips pulled back in a rictus grin

Bones protrude through decayed skin

Rotten lungs breathe nauseous breath

Through twisted fangs in jaws of death

A vile and nauseous rancid stench chokes the once pure air

Decayed left over dinner scraps, discarded everywhere

An arm, a leg, a severed head — body parts and ravaged meat

Clotted stains lay on the ground of silent city streets

Gedreven door een onbekende kracht, ontwaakt uit de eeuwige slaap

Opgedroogde ogen schieten wijd open terwijl de honger begint te sluipen

Leeggelopen harten beginnen te pompen, verzonken kisten beginnen te stijgen

Crypten en graven over de hele wereld spuwen grafkreten uit

Rotte handen breken door de aarde

Morgue-trekkingen beginnen te openen

Begrafenishuizen leven op als kistdeksels die kapot zijn

Hysterie begint toe te nemen als mensen vluchten en zich proberen te verbergen

Terwijl schuivende legers van de doden de mensheid beginnen te beëindigen

De uiterste catastrofe, die je ergste dromen overtreft

Kauwen op de binnenkant van met braaksel bedekte wangen, om je laatste geschreeuw te voorkomen

Een schat aan verrot, verwrongen vuil, een afschuwelijke massa wormachtig vlees

De lucht vult zich met de stank van rot, zieke en stinkende rottende dood

Een dorst naar bloed de smaak van vlees, hun enige gedachte de noodzaak om te eten

Om de ingewanden warm en zacht te strelen, tanden in te bedden in met bloed doordrenkt vlees

Lippen naar achteren getrokken in een rictus-grijns

Botten steken door de rotte huid heen

Rotte longen ademen misselijk in adem

Door verwrongen hoektanden in kaken des doods

Een walgelijke en misselijkmakende ranzige stank verstikt de ooit zuivere lucht

Vervallen overgebleven etensresten, overal weggegooid

Een arm, een been, een afgehakt hoofd - lichaamsdelen en verwoest vlees

Geklonterde vlekken lagen op de grond van stille stadsstraten