Visions - Abnormality

A mind ignored in swollen form and without fear

Today I show my face and whispers turn to screams

Visions of what might have been and what will never be

Conforming to rejection, and it’s coexisting pain

Until abnormal is routine

And it’s routine to tolerate

The scars are embedded, lost in translation

Spoken too softly, or maybe you didn’t hear me

Carved in reflection, the beast in the beauty

Loathing and glistening, or maybe you weren’t listening

So where will you run when the sky starts falling?

When your home is nowhere to be found?

Will you remain unscarred beyond relentless crawling

When your world comes tumbling down?

Today I showed my face and whispers turned to screams

Visions of what might have been and what will never be

Cause and effect, and ignorance is bliss

Words can be weapons if that is what you wish

Pause and reflect with the blade at your wrist

The silence is deafening and screams all of this

Een geest die in gezwollen vorm en zonder angst wordt genegeerd

Vandaag laat ik mijn gezicht zien en fluisteren verandert in geschreeuw

Visioenen van wat had kunnen zijn en wat nooit zal zijn

In overeenstemming met afwijzing, en het is naast elkaar bestaande pijn

Totdat abnormaal routine is

En het is routine om te tolereren

De littekens zijn ingebed, verloren in de vertaling

Te zacht gesproken, of misschien heb je me niet gehoord

Gesneden in reflectie, het beest in de schoonheid

Walgelijk en glinsterend, of misschien luisterde je niet

Dus waar ren je naartoe als de lucht begint te vallen?

Wanneer je huis nergens te vinden is?

Blijf je zonder littekens voorbij meedogenloos kruipen?

Wanneer je wereld instort?

Vandaag liet ik mijn gezicht zien en fluisteren veranderde in geschreeuw

Visioenen van wat had kunnen zijn en wat nooit zal zijn

Oorzaak en gevolg, en onwetendheid is gelukzaligheid

Woorden kunnen wapens zijn als je dat wilt

Pauzeer en reflecteer met het mes om je pols

De stilte is oorverdovend en schreeuwt dit allemaal