Epitomize the Weak - Abnormality

Compliments or insults,

it makes no difference,

I cannot tolerate your lies.

Suffocate with vigor.

There is no repent,

there is no time to question why I do this,

because I must or do I just find

sick pleasure in displeasure,

in your pain, in your fear,

in your need to feel the feelings

of my unbridled hate.

There is hardly a difference

between living and dying:

only consciousness,

rot and a peculiar odor.

The time it takes to change

from one to the other can be

no more than the blink

of a lazy eye if I decide.

I can smell your fear

dripping down your leg.

There is no escape

from my grip of death.

Convince yourself

you’re in a dream.

Close your eyes, tighter;

you’re still seeing things.

Whimper, cower, shake like

you did when you were a child hiding

under your sheets from the beast

under the bed.

If you cannot see it,

it cannot see you.

That was rule number one

and it no longer applies.

Wake up.

You have plenty of time for memories.

Now focus on me.

I am the last thing you will see.

I am your docent for the descent ahead.

Brace yourself and prepare.

Beg.

Beg for your family.

Beg for your friends and your pets.

Beg for all the things you would never do anyway.

Beg for nothing, I do not care.

You define desperation.

You epitomize the weak,

the helpless, the insubstantial.

Your time has come.

The knife slides in?

Complimenten of beledigingen,

het maakt geen verschil,

Ik kan je leugens niet tolereren.

Verstik met kracht.

Er is geen berouw,

er is geen tijd om te vragen waarom ik dit doe,

omdat ik moet of moet ik gewoon vinden

ziek genoegen in ongenoegen,

in je pijn, in je angst,

in je behoefte om de gevoelens te voelen

van mijn ongebreidelde haat.

Er is nauwelijks verschil

tussen leven en sterven:

alleen bewustzijn,

rot en een eigenaardige geur.

De tijd die nodig is om te veranderen

van de een naar de ander kan zijn

niet meer dan het knipperen

van een lui oog als ik beslis.

Ik kan je angst ruiken

langs je been druipen.

Er is geen uitweg

uit mijn greep van de dood.

Overtuig jezelf

je bent in een droom.

Sluit je ogen, strakker;

je ziet nog steeds dingen.

Huilen, ineenkrimpen, schudden als

je deed toen je een kind was, verstopte zich

onder je lakens van het beest

onder het bed.

Als je het niet kunt zien,

het kan je niet zien.

Dat was regel nummer één

en het is niet langer van toepassing.

Word wakker.

Je hebt genoeg tijd voor herinneringen.

Concentreer je nu op mij.

Ik ben het laatste wat je ziet.

Ik ben je docent voor de afdaling die voor je ligt.

Zet je schrap en bereid je voor.

bedelen.

Smeek om je familie.

Smeek om je vrienden en je huisdieren.

Smeek om alle dingen die je toch nooit zou doen.

Smeek om niets, het kan me niet schelen.

Jij definieert wanhoop.

Je belichaamt de zwakken,

het hulpeloze, het niet-substantiële.

Jouw tijd is gekomen.

Het mes schuift naar binnen?