In Time - Abney Park

From the moment they met they were in love

A love as deep and strong as the sea

His hug fit her just like a glove

And when she saw him she sparkled with glee

But a curse was on them as old as time

And time was running out for him

Fifteen years her love sublime

Would die and leave him alone and grim

…alone and grim, in time

The more joy he felt, the more it hurt

The more he knew his time was ending soon

She would turn on him, her love would divert

And from his chest his heart would be hewn

Smiles like warm gold summer sun

Her hair like a cool new morning breeze

She’d leave him as soon as she could run

His steps would falter, and his chest would seize, he’d fall to his knees

In time

From the day she was born they were in love

A fathers love as strong as the sea

He held her tight, tight as a glove

When she opened her eyes she sparkled with glee, sparkled at me

But he suffered the curse of all fathers through time

Eventually she’d lose faith in him

And the love they once found sublime

Would turn to revulsion dark and grim, she’d learn to hate him, in time

In time…

Vanaf het moment dat ze elkaar ontmoetten, waren ze verliefd

Een liefde zo diep en sterk als de zee

Zijn knuffel paste haar net als een handschoen

En toen ze hem zag fonkelde ze van plezier

Maar een vloek rustte op hen zo oud als de tijd

En de tijd begon te dringen voor hem

Vijftien jaar haar liefde subliem

Zou sterven en hem alleen en grimmig achterlaten

...alleen en grimmig, in de tijd

Hoe meer vreugde hij voelde, hoe meer pijn het deed

Hoe meer hij wist dat zijn tijd snel voorbij was

Ze zou zich tegen hem keren, haar liefde zou afleiden

En uit zijn borst zou zijn hart worden uitgehouwen

Glimlacht als warme gouden zomerzon

Haar haar als een koele nieuwe ochtendbries

Ze zou hem verlaten zodra ze kon rennen

Zijn stappen zouden haperen, en zijn borst zou grijpen, hij zou op zijn knieën vallen

Op tijd

Vanaf de dag dat ze werd geboren, waren ze verliefd

Een vaders liefde zo sterk als de zee

Hij hield haar stevig vast, strak als een handschoen

Toen ze haar ogen opendeed, fonkelde ze van vreugde, fonkelde ze naar mij

Maar hij leed onder de vloek van alle vaders door de tijd heen

Uiteindelijk zou ze het vertrouwen in hem verliezen

En de liefde die ze ooit subliem vonden

Zou veranderen in afschuw, donker en grimmig, ze zou leren hem te haten, in de tijd

Op tijd…