Downtrodden - Abney Park

Once I was complete

With the earth firm under my feet

My back was strong, my body fleet

And now I ache all over

Now I ache all over

I learned each virtue I was told

I worked hard to avoid the mold

But as I saw my life unfold

There was no place for me

There was no place for me

I’ve been beat, I’ve been broken

I asked for a place and the world has spoken

I was asleep, but now that I’ve woken

I preferred my dreams

I’m tired guilt, I’m tired of crying

I’m tired of work and I’m finished trying

I’m tired of living and I’m scared of dying

But there is nothing else

It was hard as I begun;

Each day harder it has become

Once I was complete

With the earth firm under my feet

My back was strong, my body fleet

And now I ache all over

Now I ache all over

I learned each virtue I was told

I worked hard to avoid the mold

But as I saw my life unfold

There was no place for me

There was no place for me

I’ve been beat, I’ve been broken

I asked for a place and the world has spoken

I was asleep, but now that I’ve woken

I preferred my dreams

I’m tired of guilt, I’m tired of crying

I’m tired of living and I’m scared of dying

I’m tired of work and I’m finished trying

But there is nothing else

It was hard as I begun;

Each day harder it has become

Once I was complete

With the earth firm under my feet

My back was strong, my body fleet

Now I ache all over

Now I ache all over

Toen ik eenmaal compleet was

Met de aarde stevig onder mijn voeten

Mijn rug was sterk, mijn lichaam vlot

En nu heb ik overal pijn

Nu heb ik overal pijn

Ik leerde elke deugd die mij werd verteld

Ik heb hard gewerkt om de schimmel te vermijden

Maar toen ik mijn leven zag ontvouwen

Er was geen plaats voor mij

Er was geen plaats voor mij

Ik ben verslagen, ik ben gebroken

Ik vroeg om een ​​plaats en de wereld heeft gesproken

Ik sliep, maar nu ik wakker ben

Ik gaf de voorkeur aan mijn dromen

Ik ben het schuldgevoel moe, ik ben het huilen beu

Ik ben moe van het werk en ik ben klaar met proberen

Ik ben het leven moe en bang om dood te gaan

Maar er is niets anders

Het was moeilijk toen ik begon;

Elke dag moeilijker is het geworden

Toen ik eenmaal compleet was

Met de aarde stevig onder mijn voeten

Mijn rug was sterk, mijn lichaam vlot

En nu heb ik overal pijn

Nu heb ik overal pijn

Ik leerde elke deugd die mij werd verteld

Ik heb hard gewerkt om de schimmel te vermijden

Maar toen ik mijn leven zag ontvouwen

Er was geen plaats voor mij

Er was geen plaats voor mij

Ik ben verslagen, ik ben gebroken

Ik vroeg om een ​​plaats en de wereld heeft gesproken

Ik sliep, maar nu ik wakker ben

Ik gaf de voorkeur aan mijn dromen

Ik ben de schuld beu, ik ben het huilen beu

Ik ben het leven moe en bang om dood te gaan

Ik ben moe van het werk en ik ben klaar met proberen

Maar er is niets anders

Het was moeilijk toen ik begon;

Elke dag moeilijker is het geworden

Toen ik eenmaal compleet was

Met de aarde stevig onder mijn voeten

Mijn rug was sterk, mijn lichaam vlot

Nu heb ik overal pijn

Nu heb ik overal pijn