Dead Silence - Abney Park

A dead silence falls, a cascading shower of indifference

Isolation calls, no self-acceptance, no means for honest reverence

Into the void, self-annihilation, futilistic egotism

Until now I’ve toyed with what seems inevitable destructionism

Is this the end?

Is this the end?

I’m stabbed in the back, ice cold steel between my lower vertebrae

Not the first attack, I’m an isolated captive with the ones who would betray

Too late for pleas, my companions are filled with animosity

Knocked to my knees, death will bring an end to this uncertainty

Is this the end?

Is this the end?

A dead silence falls, a cascading shower of indifference

Isolation calls, no self-acceptance, no means for honest reverence

Into the void, self-annihilation, futilistic egotism

Until now I’ve toyed with what seems inevitable destructionism

Is this the end?

Is this the end?

Is this the end of my life?

Is this the end of my life?

Een doodse stilte valt, een waterval van onverschilligheid

Isolatie-oproepen, geen zelfacceptatie, geen middelen voor eerlijke eerbied

In de leegte, zelfvernietiging, futilistisch egoïsme

Tot nu toe heb ik gespeeld met wat onvermijdelijk destructief lijkt

Is dit het einde?

Is dit het einde?

Ik ben in de rug gestoken, ijskoud staal tussen mijn onderste wervels

Niet de eerste aanval, ik ben een geïsoleerde gevangene met degenen die zouden verraden

Te laat voor smeekbeden, mijn metgezellen zijn vol vijandigheid

Op mijn knieën geklopt, zal de dood een einde maken aan deze onzekerheid

Is dit het einde?

Is dit het einde?

Een doodse stilte valt, een waterval van onverschilligheid

Isolatie-oproepen, geen zelfacceptatie, geen middelen voor eerlijke eerbied

In de leegte, zelfvernietiging, futilistisch egoïsme

Tot nu toe heb ik gespeeld met wat onvermijdelijk destructief lijkt

Is dit het einde?

Is dit het einde?

Is dit het einde van mijn leven?

Is dit het einde van mijn leven?