Armor and Flight - Abney Park

He could fly, it was his job

Across the battlefields, and the bloody bogs

He spread his wings, and took to the skies

And he was safe every time he flied

But there were some who could not fly

And to see him soar always made them cry

So they’d shoot their jealous arrows

They cut him down, they were such nasty fellows

Occasionally, they would hit him

And the pain would burn a hole into his skin

So he built some heavy armor

And each time it was hit, it would only make him calmer

Eventually, it weighed him down

So much weight, he could neither smile nor frown

And his wings lacked the strength to fly

So he spent his days dreaming of the sky

Hij kon vliegen, het was zijn werk

Over de slagvelden en de bloedige moerassen

Hij spreidde zijn vleugels en ging de lucht in

En hij was veilig elke keer dat hij vloog

Maar er waren er die niet konden vliegen

En om hem te zien stijgen, moesten ze altijd huilen

Zodat ze hun jaloerse pijlen zouden afschieten

Ze hebben hem neergehaald, het waren zulke nare kerels

Af en toe sloegen ze hem

En de pijn brandde een gat in zijn huid

Dus hij bouwde een zwaar pantser

En elke keer dat hij werd geraakt, zou hij er alleen maar rustiger van worden

Uiteindelijk woog het hem neer

Zoveel gewicht dat hij niet kon glimlachen of fronsen

En zijn vleugels misten de kracht om te vliegen

Dus hij bracht zijn dagen door met dromen over de lucht