94 -

Pode me chamar

Somos o que somos, todos filhos do abandono em busca de um bom lugar

Penso bem, sem ramelar

Cada passo é coordenado, não faça menção de cruzar

Somos todos programados, não tou aqui pra aceitar

Desespero cala, minha boca não falha, cuspo ódio pros sem voz poder falar

Pelo corre morro ou mato, sem mandar recado, nois tá pra trocar

Geração total 90

Põe nas letras alma e sangue, meu bloco se apresenta

É pelo amor e pelo dom, sobrevivendo a ruína

Verso é luz na escuridão, Jão

Exemplo tá tendo, os menor no veneno

Trilhando um rumo por entre a cidade

Perceba agora o tempo fechando

Terra da garoa, somos tempestade

As guias pr’eu não me perder

São Paulo, cidade imunda que amo sem saber por quê

Paga pra entrar, mas não pra entender

Guerreiro destemido, filho de Ogum Xoroquê, pra dizer

Tudo o que não ouvir

Pode pá, sem pilantragem, Cês vão ter que me engolir

Somos fantasmas que vigiam no escuro

Meus cria, tão avançados que vieram do futuro

Tou escrevendo soco com a ponta da faca pra mão da derrota não me sufocar

Uma brisa, um sopro, uma voz que mata, outro tiro empata todo o placar

Todos donos do destino, sentimento entoa hino, nem sempre nobres motivos,

mas minha cara não é julgar

Outro gol de placa, outro tiro certo, pau no cu do ego, eu não tou pra errar

je kan me bellen

We zijn wat we zijn, allemaal kinderen van verlatenheid op zoek naar een goede plek

Ik denk goed, zonder omwegen

Elke stap wordt gecoördineerd, maak geen melding van oversteken

We zijn allemaal geprogrammeerd, ik ben hier niet om het te accepteren

Zwijg wanhoop, mijn mond faalt niet, ik spuw haat voor degenen zonder stem om te kunnen spreken

Door de heuvel of het struikgewas, zonder een bericht te sturen, staan ​​we op het punt te veranderen

Totale generatie 90

Zet ziel en bloed in de brieven, mijn blok presenteert zich

Het is voor de liefde en voor het geschenk, het overleven van de ondergang

Vers is licht in de duisternis, João

Voorbeeld is het hebben van, de minderjarigen in het gif

Een parcours door de stad afleggen

Realiseer je nu de sluitingstijd

Land van motregen, wij zijn storm

Gidsen zodat ik niet verdwaal

São Paulo, smerige stad waar ik van hou zonder te weten waarom

Je betaalt om binnen te komen, maar niet om te begrijpen

Onverschrokken krijger, zoon van Ogun Xoroquê, zeg maar

Alles wat je niet hoort

Dat kan, geen bedrog, je zult me ​​moeten opslokken

Wij zijn geesten die in het donker toekijken

Mijn nakomelingen, zo geavanceerd dat ze uit de toekomst kwamen

Ik schrijf punch met de punt van een mes zodat de hand van de nederlaag me niet verstikt

Een briesje, een klap, een dodelijke stem, nog een schot maakt de stand gelijk

Alle meesters van het lot, sentiment zingt een volkslied, niet altijd nobele motieven,

maar mijn gezicht oordeelt niet

Nog een thuisdoelpunt, nog een trefzeker schot, in de kont van het ego steken, ik ga niet missen