The Raven [feat. Gaelan Beatty, Ryan Parker & Garett Ross] - Scott Shpeley, Jonathan Christenson, Ryan Parker

Soon he scored a success with a haunting verse-

Of which some of you may have heard-

Involving the love of a certain «Lenore»

And a very persistent bird!

And suddenly he found he was talk of the town

With everyone singing his praise-

You really must read his «Annabel Lee»!

And The Mystery of Mari Roget!

Uh-huh!

It’s fabulous!

Oh!

And The House of Usher!

And his A. Gordon Pym of Nantucket-

Yes!

And William Wilson- it’s good!

Very good-

I’ve never read anything like it!

Oh!

Soon invitations began to pour in

To attend literary soirées-

They’re going to love you!

In all the best homes in the city-

You’re going to be simply amazed!

Once upon a midnight dreary

While I pondered, weak and weary

Over many a quaint and curious

Volume of forgotten lore

While I nodded, nearly napping

Suddenly there came a tapping

As of someone gently rapping

Rapping at my chamber door

«'Tis some visitor,» I muttered

«Tapping at my chamber door;

Only this and nothing more

Only this and nothing more.»

The sweet Lenore hath «gone before,»

With hope, that flew beside

Leaving him wild for the dear child

That should have been his bride-

Then, again, I heard a tapping

Ever such a gentle rapping-

'Tis the wind and nothing more

'Tis the wind and nothing more

But the rapping just grew stronger

Hesitating, then, no longer

I did open wide the door-

Darkness there and nothing more!

Deep into that darkness peering

Long I stood there wondering, fearing

When I heard a word there spoken

'Twas the whispered word, «Lenore!»

The sweet Lenore hath «gone before,»

With hope, that flew beside

Leaving him wild for the dear child

That should have been his bride-

Then, in there flew an ancient raven-

Ghastly, grim, ungainly raven-

And above my chamber door

It perched, and sat, and nothing more

«Prophet!»

Said I, «Thing of evil!

Prophet still, if bird or devil!-

By that heaven that bends above us-

By that God we both adore-»

«Tell this soul with sorrow laiden

If, within the distant aidenn

It shall clasp a sainted maiden

Whom the angels name Lenore.»

«Tell me-is there

Balm in gilead?

Tell me-tell me,» I

Implore

Quoth the Raven

«Nevermore,»

Quoth the Raven

«Nevermore,»

Quoth the Raven

«Nevermore,»

Quoth the Raven

«Nevermore,»

Quoth the Raven

«Nevermore,»

Quoth the Raven

«Nevermore!»

«Nevermore!

Nevermore!»

Quoth the Raven

«Nevermore!»

«Nevermore!

Nevermore!»

Quoth the Raven

«Nevermore!»

«Nevermore!

Nevermore!»

Quoth the Raven

«Nevermore!»

«Nevermore!

Nevermore!»

Quoth the Raven

«Never!»

And the raven still is sitting

There, above my chamber door

And my soul from out its shadow

Shall be lifted…

Nevermore!

Oh, Mister Poe!

Mrs. Whitman…

Oh

Miss Fuller…

Um, hello?

Ladies?

Edgar?

Now Rufus, although he admired Edgar greatly

He envied his new-found success-

And envy can shrink a man, twist what is noble

And great into something much less.

Thus

Rufus set out to discredit the friend

Who for so many years he had known- which wasn’t too

Hard- as Edgar had already done

A formidiable job on his own

His affair with the bottle, you see, had resumed

And with it, his conduct grown frightful!

Leave me!

Unpredictable!

Worse, unreliable!

Even

Mean, and vindictive and spiteful!

Ladies!

So when Rufus spread a nasty rumour

Suggesting a torrid affair-

What?

Between Edgar and one Mrs. Samuel Osgood-

No!

The wife of an old millionaire-

Uugh!

And almost as suddenly as his success

Arrived, it was taken away-

Griswold!

And Edgar found he was no longer welcome

In the very best homes of the day

Ta-ta!

What’s more, he lost his job- Bill Burton

His boss, was fed up- was appalled!

You’re fired!

And to add insult to injury

He hired, in his place-

Rufus Griswold!

«Quoth the Raven: Nevermore!»

Al snel scoorde hij een succes met een beklijvende vers-

Waarvan sommigen van jullie misschien hebben gehoord-

Het betrekken van de liefde van een bepaalde «Lenore»

En een zeer volhardende vogel!

En plotseling merkte hij dat hij het over de stad had

Met iedereen zingend zijn lof-

Je moet zijn «Annabel Lee» echt lezen!

En het mysterie van Mari Rogert!

Uh Huh!

Het is fantastisch!

Oh!

En het huis van Usher!

En zijn A. Gordon Pym van Nantucket-

Ja!

En William Wilson - het is goed!

Zeer goed-

Ik heb nog nooit zoiets gelezen!

Oh!

Al snel begonnen de uitnodigingen binnen te stromen

Om literaire soirées bij te wonen-

Ze zullen van je houden!

In de beste huizen in de stad-

Je zult gewoon versteld staan!

Er was eens een sombere middernacht

Terwijl ik nadacht, zwak en vermoeid

Meer dan menig vreemd en nieuwsgierig

Volume van vergeten overlevering

Terwijl ik knikte, bijna slapend

Plotseling werd er getikt

Als iemand zachtjes rapt

Rappen op mijn kamerdeur

'Het is een bezoeker,' mompelde ik

«Tikken op mijn kamerdeur;

Alleen dit en niets meer

Alleen dit en niets meer.»

De lieve Lenore is 'voorgegaan',

Met hoop vloog dat ernaast

Hem wild achterlatend voor het lieve kind

Dat had zijn bruid moeten zijn...

Toen, opnieuw, hoorde ik een tik

Ooit zo'n zachte rappen-

Het is de wind en niets meer

Het is de wind en niets meer

Maar het rappen werd alleen maar sterker

Aarzelen, dus niet langer

Ik deed de deur wagenwijd open-

Duisternis daar en niets meer!

Diep in die duisternis turen

Lang stond ik daar te verwonderen, te vrezen

Toen ik daar een woord hoorde spreken

'Het was het gefluisterde woord, «Lenore!»

De lieve Lenore is 'voorgegaan',

Met hoop vloog dat ernaast

Hem wild achterlatend voor het lieve kind

Dat had zijn bruid moeten zijn...

Toen vloog daar een oude raaf-

Gruwelijke, grimmige, lompe raaf-

En boven mijn kamerdeur

Het zat, en zat, en niets meer

"Profeet!"

Ik zei: «Ding van het kwaad!

Profeet nog steeds, of het nu een vogel of een duivel is!

Bij die hemel die zich boven ons buigt-

Door die God aanbidden we allebei-»

«Vertel deze ziel met leedwezen

Als, binnen de verre aidenn

Het zal een heilige maagd vastgrijpen

Wie de engelen Lenore noemen.»

«Vertel me-is er

Balsem in Gilead?

Vertel me, vertel me,» ik

Smeken

Zegt de Raaf

«Nooit meer,»

Zegt de Raaf

«Nooit meer,»

Zegt de Raaf

«Nooit meer,»

Zegt de Raaf

«Nooit meer,»

Zegt de Raaf

«Nooit meer,»

Zegt de Raaf

«Nooit meer!»

«Nooit meer!

Nooit meer!»

Zegt de Raaf

«Nooit meer!»

«Nooit meer!

Nooit meer!»

Zegt de Raaf

«Nooit meer!»

«Nooit meer!

Nooit meer!»

Zegt de Raaf

«Nooit meer!»

«Nooit meer!

Nooit meer!»

Zegt de Raaf

"Nooit!"

En de raaf zit nog steeds

Daar, boven mijn kamerdeur

En mijn ziel uit haar schaduw

Zal worden opgeheven...

Nooit meer!

Oh, meneer Poe!

mevrouw Whitman...

Oh

Miss Fuller...

Eh, hallo?

Dames?

Edgar?

Nu Rufus, hoewel hij Edgar enorm bewonderde

Hij was jaloers op zijn nieuwe succes-

En afgunst kan een man doen krimpen, verdraaien wat nobel is

En geweldig in iets veel minder.

Dus

Rufus wilde de vriend in diskrediet brengen

Die hij al zoveel jaren had gekend - en dat was niet zo

Moeilijk, zoals Edgar al had gedaan

In zijn eentje een formidabele klus

Zijn affaire met de fles, ziet u, was hervat

En daarmee werd zijn gedrag angstaanjagend!

Verlaat me!

Onvoorspelbaar!

Erger nog, onbetrouwbaar!

Ook al

Gemeen, en wraakzuchtig en hatelijk!

Dames!

Dus toen Rufus een smerig gerucht verspreidde

Suggereren van een verzengende affaire-

Wat?

Tussen Edgar en ene mevrouw Samuel Osgood-

Nee!

De vrouw van een oude miljonair-

Uug!

En bijna net zo plotseling als zijn succes

Aangekomen, het werd weggenomen-

Griswold!

En Edgar ontdekte dat hij niet langer welkom was

In de allerbeste huizen van de dag

Ta-ta!

Bovendien verloor hij zijn baan, Bill Burton

Zijn baas was het zat - was geschokt!

Je bent ontslagen!

En om nog erger te maken aan verwondingen

Hij huurde, in zijn plaats-

Rufus Griswold!

«Quoth the Raven: Nooit meer!»