Deathbed and Beyond (Prod. Big Cats, Additional Vocals by Haley Bonar) - Guante

You can call it a love song

You can call it a death rattle

You can call it a battle cry

You can call it the national anthem for your side

When I’m on my deathbed

I’d rather have a memory of this conversation

Than just a blank space in which I’d fill with fantasy

I write to turn strangers into family

I write to cultivate space, write to plant these seeds

I write to shine a little light on ‘em

See the cipher spit drip right on ‘em

I write often, to see the seed change into a tree on my grave;

where others

only see a stage

I see billions of people, and billions of years

All leading up to us standing right here

And if that ain’t a miracle, I am not a sinner

I’m a man tryin' to dam a river

So we’re not all just water under the bridge

Give me a lake where my sisters and brothers can swim

Because I don’t have a lot of close friends

I try to make up for that with a lot of far ones

As if the light from a million little stars was

As warm as the sun on summer Sundays

I leave a CD on the counter for another someday

Like… let me explain:

When I was 17, I was considered deceased for five minutes

And I remember everything, so I don’t know my limits

How can you?

When you see the stars like candles

Unmoved by the past tense force of your last breath your

Last steps never echo too far

No heaven, no hell, just an ocean of stars

And when it’s all finished, you fall in it

The ripple’s so small and it fits like a halo

Hey yo, I woke up in the ambulance

The paramedics askin' what you laughin' at?

And after that I inhaled so hard

That a little Midwest impaled my heart

Now maybe that explains my art:

Half Twin Cities, half made of stars

I’ve been to the other side, really

Y’all want to see what I brought back with me?

Je kunt het een liefdeslied noemen

Je kunt het een doodsratel noemen

Je kunt het een strijdkreet noemen

Je kunt het het volkslied van jouw kant noemen

Als ik op mijn sterfbed lig

Ik heb liever een herinnering aan dit gesprek

Dan gewoon een lege ruimte die ik zou vullen met fantasie

Ik schrijf om van vreemden familie te maken

Ik schrijf om ruimte te cultiveren, schrijf om deze zaden te planten

Ik schrijf om er een beetje licht op te schijnen

Zie hoe het cijferspit er recht op druppelt

Ik schrijf vaak om het zaad te zien veranderen in een boom op mijn graf;

waar anderen

zie alleen een podium

Ik zie miljarden mensen en miljarden jaren

Allemaal in de aanloop naar ons hier staan

En als dat geen wonder is, ben ik geen zondaar

Ik ben een man die probeert een rivier af te dammen

Dus we zijn niet allemaal gewoon water onder de brug

Geef me een meer waar mijn zussen en broers kunnen zwemmen

Omdat ik niet veel goede vrienden heb

Ik probeer dat goed te maken met veel verre

Alsof het licht van een miljoen kleine sterretjes was

Zo warm als de zon op zomerse zondagen

Ik laat op een dag een cd op het aanrecht staan ​​voor een andere

Zoals... laat me het uitleggen:

Toen ik 17 was, werd ik vijf minuten als overleden beschouwd

En ik onthoud alles, dus ik ken mijn grenzen niet

Hoe kun je?

Als je de sterren als kaarsen ziet

Onbewogen door de verleden tijd van je laatste adem je

De laatste stappen echoën nooit te ver

Geen hemel, geen hel, alleen een oceaan van sterren

En als het allemaal klaar is, val je erin

De rimpel is zo klein en past als een halo

Hallo, ik werd wakker in de ambulance

De paramedici vragen waar je om lacht?

En daarna ademde ik zo hard in

Dat een klein Midwesten mijn hart heeft gespietst

Misschien verklaart dat mijn kunst:

Half Twin Cities, half gemaakt van sterren

Ik ben echt aan de andere kant geweest

Willen jullie zien wat ik heb meegenomen?