Sometimes I Doubt Your Commitment to Sparkle Motion -

He knew that something wasn’t right, from the moment that he walked in.

Saw the knife from the kitchen, left a hole in the counter.

He saw the wooden picture frame that sits on the end stand near the couch,

had somehow fallen, had somehow broken the glass.

He saw the words that he had written on the back in black ink of how much he

loved her, of how he would never let her go.

And he never let her go.

If you love her, you must let her go.

As he walked through the hallway, through the pictures of his wedding day,

he thought back to those days and how she took his love away.

He thought of how he tried to find the words to form a sentence a thousand

times to describe what he’d done, to right all his wrongs, but it felt so wrong.

Funny how these things just sorta happen with no intention, like if we can’t

learn to trust ourselves, how will we ever learn to trust someone else.

And down the hall he heard a subtle voice crying, as he cautiously walked

through what looked to be a crime scene.

Past, what would of been his child’s room, he’s second to none when it comes to

killing his dreams of having a son.

Unaware of his detriment, he knew his cause would have an effect.

But never thought it would be of this magnitude, that he was walking through

the effect, of her feeling so used, that she had planned to build a noose for

two.

At the end he saw his bedroom door cracked, scared of what he’d find,

of what would be behind that door, a creak when he opens it, and steps onto a

trashed carpet floor lining the doorway.

He saw the bed trashed, push against the wall.

He saw the bed sheets ripped and on the floor.

He saw the wedding ring the he had slid on her finger on her wedding day all

alone on the dresser, next to the ultrasound of their baby boy, incased in

light blue, with words written in pinkish red, we will always love you.

And from the corner of his eyes, a black shadowy figure moves across the wall.

He turns his attention to his wife, standing off in the light of the bathroom.

Makeup smeared, clothes trashed, vacant stare, broken smile, crooked gun.

She said «oh, look what you’ve done.

You’ve thrown this whole family aside for nothing more than half used candles

and a bottle of fucking wine.

And if I had it my way, you’d suffer just as much as me.

But since I can’t pull out your fucking heart, I’ll watch you slowly fucking

bleed.

Is she everything you dreamt of?

Is she everything you wanted?

Does she scream out your name?

Do you enjoy every moment?

And what do you think of when you lay down at night?

Do you think of your baby boy, or do you think of all your lies?

How dare you try to justify your actions.

How dare you look me in the eyes.

Every I love you like you stabbed me in the back, and every time you touched me

like a noose around my neck.

Every kiss goodnight like a slit on my wrist.

And Oh my God, I just have to end this, end this, end this.

Hij wist dat er iets niet klopte vanaf het moment dat hij binnenkwam.

Zag het mes uit de keuken, liet een gat in het aanrecht achter.

Hij zag de houten fotolijst die aan het uiteinde staat naast de bank staan,

was op de een of andere manier gevallen, had op de een of andere manier het glas gebroken.

Hij zag de woorden die hij op de achterkant had geschreven in zwarte inkt van hoeveel hij

van haar hield, over hoe hij haar nooit zou laten gaan.

En hij heeft haar nooit laten gaan.

Als je van haar houdt, moet je haar laten gaan.

Terwijl hij door de gang liep, door de foto's van zijn trouwdag,

hij dacht terug aan die dagen en hoe ze zijn liefde wegnam.

Hij dacht aan hoe hij probeerde de woorden te vinden om een ​​zin uit duizend te vormen

keer om te beschrijven wat hij had gedaan, om al zijn fouten recht te zetten, maar het voelde zo verkeerd.

Grappig hoe deze dingen gewoon gebeuren zonder de bedoeling, alsof we dat niet kunnen

leren onszelf te vertrouwen, hoe zullen we ooit leren iemand anders te vertrouwen.

En verderop in de gang hoorde hij een zachte stem huilen, terwijl hij voorzichtig liep

door wat leek op een plaats delict.

Vroeger, wat zou de kamer van zijn kind zijn geweest, hij is ongeëvenaard als het gaat om

het doden van zijn dromen over het hebben van een zoon.

Zich niet bewust van zijn nadeel, wist hij dat zijn zaak effect zou hebben.

Maar nooit gedacht dat het van deze omvang zou zijn waar hij doorheen liep

het effect, van haar gevoel dat ze zo gewend was, dat ze van plan was een strop voor te bouwen

twee.

Aan het eind zag hij zijn slaapkamerdeur op een kier staan, bang voor wat hij zou aantreffen,

van wat er achter die deur zou zitten, een gekraak als hij hem opent en op een

weggegooide tapijtvloer langs de deuropening.

Hij zag het bed vernield, tegen de muur duwen.

Hij zag de lakens gescheurd en op de vloer liggen.

Hij zag de trouwring die hij op haar trouwdag allemaal om haar vinger had geschoven

alleen op het dressoir, naast de echografie van hun babyjongen, ingekapseld

lichtblauw, met woorden geschreven in rozerood, we zullen altijd van je houden.

En vanuit zijn ooghoeken beweegt een zwarte schimmige figuur over de muur.

Hij richt zijn aandacht op zijn vrouw, die in het licht van de badkamer staat.

Uitgesmeerde make-up, vernielde kleding, afwezige blik, gebroken glimlach, scheef geweer.

Ze zei «oh, kijk eens wat je hebt gedaan.

Je hebt deze hele familie aan de kant gezet voor niets meer dan half gebruikte kaarsen

en een fles verdomde wijn.

En als ik het op mijn manier had, zou je net zoveel lijden als ik.

Maar aangezien ik je verdomde hart er niet uit kan trekken, zal ik je langzaam zien neuken

bloeden.

Is ze alles waar je van droomde?

Is ze alles wat je wilde?

Schreeuwt ze je naam?

Geniet je van elk moment?

En waar denk je aan als je 's nachts gaat liggen?

Denk je aan je zoontje, of denk je aan al je leugens?

Hoe durf je te proberen je acties te rechtvaardigen.

Hoe durf je me in de ogen te kijken.

Elke keer dat ik van je hou alsof je me in de rug hebt gestoken, en elke keer dat je me aanraakte

als een strop om mijn nek.

Elke kus welterusten als een spleet op mijn pols.

En oh mijn god, ik moet dit gewoon beëindigen, dit beëindigen, dit beëindigen.