Pt. IV : Her Iniquity Uncovered / The Eastern Trinity Unexplained - Scholomance

I bare witness to my own sickening dreams.

I bare my blemish and bare your iniquty.

Uncover thy nakedness.

«Their blood shall be upon them.»

For the gaping wounds we have suffered at the

blood-drenched hands of Christ.

Rip the paper wings from their gleeful angels and freeze their ideals as shards

of ice.

Oblivious to defeat, weakness is cherished.

Do not come to me with weeping…

with tears.

My altars are of blood, my gates of flesh.

Come to me with sanctity of truth, be it lust or love.

No words exist for being this…

no gestures of arthritic hands or curved spines, no expressions of pious,

aged brows or down-turned heads.

We are 20th century lepers cast out into a swarming mass of prejudiced fools…

but be aware of how familiar I am with my enemies.

How lovely it must be for your kind, to remain ever blind.

Through the same course of my years, through the sacred moralistic path of jade,

I will return to the thrid factor, the Eastern triangle on which I tread.

And the third becomes the pinnacle of light, the singular source of wanton need.

An uncaring god sends me a riddle.

«Choose, my son.»

My guess was lost by con (science).

Now you expect worship?

If I save praise you will take away the wrong and leave me stark raving rabid

insane…

with nothing.

Nothing, but my disease ridden thoughts that tell me I must hate you,

always testing to see my failures ravage me…

but here, here, here is where your lie ends, for I can not, will not,

hate that which I have not first loved.

Ik ben getuige van mijn eigen misselijkmakende dromen.

Ik draag mijn smet en draag uw ongerechtigheid.

Ontdek uw naaktheid.

«Hun bloed zal op hen zijn.»

Voor de gapende wonden die we hebben opgelopen bij de

met bloed doordrenkte handen van Christus.

Scheur de papieren vleugels van hun vrolijke engelen en bevries hun idealen als scherven

van ijs.

Zich niet bewust van een nederlaag, wordt zwakte gekoesterd.

Kom niet naar me toe met huilen...

met tranen.

Mijn altaren zijn van bloed, mijn poorten van vlees.

Kom naar mij met de heiligheid van de waarheid, of het nu lust of liefde is.

Er zijn geen woorden om dit te zijn...

geen gebaren van jichtige handen of kromme ruggengraat, geen uitingen van vroomheid,

oude wenkbrauwen of neergeslagen hoofden.

Wij zijn 20e-eeuwse melaatsen die zijn uitgeworpen in een zwermende massa bevooroordeelde dwazen...

maar wees je ervan bewust hoe vertrouwd ik ben met mijn vijanden.

Wat moet het heerlijk zijn voor jouw soort om altijd blind te blijven.

Door dezelfde loop van mijn jaren, via het heilige moralistische pad van jade,

Ik zal terugkeren naar de derde factor, de oostelijke driehoek waarop ik betrad.

En de derde wordt het toppunt van licht, de enige bron van moedwillige behoefte.

Een onverschillige god stuurt me een raadsel.

«Kies, mijn zoon.»

Mijn gok was verloren door con (wetenschap).

Verwacht je nu aanbidding?

Als ik lof bewaar, neem je het verkeerde weg en laat je me grimmig razend achter

gestoord…

met niets.

Niets, behalve mijn door ziekte geteisterde gedachten die me vertellen dat ik je moet haten,

altijd testen om te zien hoe mijn mislukkingen me teisteren...

maar hier, hier, hier houdt je leugen op, want ik kan niet, wil niet,

haat wat ik niet eerst heb liefgehad.