I Asked What We Should Do. You Said, I Just Don't Want to Think - The Details

I know how your house is built.

I know where to place my guilt

so you cannot rely on me that way.

You talked of losing your political edge.

I said, «It's hard when we’re in such a mess

of sand and oil and red and white and blue.»

And while we were searching through the chest your father made,

we found a paint-by-number pleading with a print of early Monet,

«Cover up my shameful eyes.»

I asked what we should do.

You said, «I just don’t want to think.»

So we met on Sunday at the curling rink,

but you had never really learned to play.

So we threw rocks around, not caring where they’d fall.

You said it reminded you of Operation: Shock and Awe.

We just laughed about the irony.

While you stood out on the ledge, you looked at me,

then placed my hand over your face and softly said to me,

«Cover up my shameful eyes.»

And while I shrugged and said, «What difference could I make?»

the thought occurred to me that you were one who I could have saved.

But you just smiled at me and said, «When you’re ready,

I’m waiting for you.»

Ik weet hoe je huis is gebouwd.

Ik weet waar ik mijn schuldgevoel moet plaatsen

dus je kunt op die manier niet op me vertrouwen.

Je had het over het verliezen van je politieke voorsprong.

Ik zei: «Het is moeilijk als we in zo'n puinhoop zitten

van zand en olie en rood en wit en blauw.»

En terwijl we de kist doorzochten die je vader maakte,

we vonden een verf op nummer die pleitte voor een afdruk van vroege Monet,

"Bedek mijn beschamende ogen."

Ik vroeg wat we moesten doen.

Je zei: "Ik wil gewoon niet denken."

Dus we ontmoetten elkaar op zondag op de curlingbaan,

maar je had nooit echt leren spelen.

Dus we gooiden stenen in het rond, het kon ons niet schelen waar ze zouden vallen.

Je zei dat het je deed denken aan Operation: Shock and Awe.

We lachten gewoon om de ironie.

Terwijl je op de richel stond, keek je me aan,

legde toen mijn hand op je gezicht en zei zachtjes tegen me:

"Bedek mijn beschamende ogen."

En terwijl ik mijn schouders ophaalde en zei: «Wat voor verschil zou ik kunnen maken?»

de gedachte kwam bij me op dat jij iemand was die ik had kunnen redden.

Maar je lachte gewoon naar me en zei: "Als je er klaar voor bent,

Ik wacht op je."