Psalmus hungaricus, Op. 13: Psalmus hungaricus (text read by Zoltan Kodaly) - Zoltán Kodály

Mikoron Dávid nagy búsultában

Baráti miatt volna bánatban

Panaszolkodván nagy haragjában

Ilyen könyörgést kezde ő magában

Istenem Uram!

kérlek tégedet

Fordítsad reám szent szemeidet

Nagy szükségemben ne hagyj engemet

Mert megemészti nagy bánat szívemet

Csak sívok, rívok nagy nyavalyámban

Elfogyatkoztam gondolatimban

Megkeseredtem nagy búsultomban

Ellenségemre való haragomban

Hogyha énnékem szárnyam lett volna

Mint az galamb, elröpültem volna

Hogyha az Isten engedte volna

Innét én régen elfutottam volna

Akarok inkább pusztában laknom

Vadon erdőben széjjelbujdosnom;

Hogynem mint azok között lakoznom

Kik igazságot nem hagynak szólanom

Éjjel és nappal azon forgódnak

Engem mi módon megfoghassanak

Beszédem miatt vádolhassanak

Hogy fogságomon ők vígadhassanak

Egész ez város rakva haraggal

Egymásra való nagy bosszúsággal

Elhíresedett az gazdasággal

Hozzá fogható nincsen álnoksággal

Gyakorta köztük gyűlések vannak

Özvegyek, árvák nagy bosszút vallnak

Isten szavával ők nem gondolnak

Mert jószágukban felfuvalkodtanak

Keserűségem annyi nem volna

Ha ellenségtül nyavalyám volna

Bizony könnyebben szenvedtem volna

Magamat attól megóhattam volna

De barátomnak azkit vélek volt

Nagy nyájasságom kivel együtt volt

Jó hírem-nevem, tisztességem volt

Fő ellenségem, most látom, hogy az volt

Keserű halál szálljon fejére

Ellenségemnek ítéletére

Álnokságának büntetésére

Hitetlenségnek kijelentésére

Én pedig, Uram, hozzád kiáltok

Reggel és délben, este könyörgök

Megszabadulást tetőled várok

Az ellenségtől mert én igen tartok

Te azért lelkem, gondolatodat

Istenben vessed bizodalmadat

Rólad elvészi minden terhedet

És meghallgatja te könyörgésedet

Igaz vagy Uram, ítéletedben

A vérszopókat ő idejökben

Te meg nem áldod szerencséjökben

Hosszú életök nem lészen a földön

Az igazakat te mind megtartod

A kegyeseket megoltalmazod

A szegényeket felmagasztalod

A kevélyeket aláhajigálod

Ha egy kevéssé megkeseríted

Az égő tűzben elbétaszítod

Nagy hamarsággal onnét kivonszod

Nagy tisztességre ismét felemeled

Szent Dávid írta az zsoltárkönyvben

Ötvenötödik dícséretében

Melyből az hívek keserűségben

Vígasztalásért szörzék így versekben

Toen Dávid in grote problemen zat

Hij zou verdrietig zijn vanwege zijn vriend

Klagen in zijn grote woede

Hij begon zichzelf zo te smeken

O mijn God!

alsjeblieft

Richt je heilige ogen op mij

Laat me niet achter in mijn grote nood

Omdat groot verdriet mijn hart verteert

Ik ben gewoon aan het schreeuwen en huilen in mijn grote slobber

Ik was in mijn gedachten verzonken

Ik werd verbitterd in mijn grote verdriet

In mijn woede tegen mijn vijand

Had ik maar vleugels

Als een duif zou ik zijn weggevlogen

Had God het maar toegestaan

Ik zou hier al lang weggelopen zijn

Ik woon liever in de woestijn

Laat me dwalen in de wildernis van het bos;

Alsof ik tussen hen woon

Wie laat me niet de waarheid spreken

Ze draaien er dag en nacht omheen

Hoe kunnen ze me pakken?

Ze kunnen me beschuldigen vanwege mijn spraak

Zodat ze zich kunnen verheugen in mijn gevangenschap

Deze hele stad is vol woede

Met grote ergernis naar elkaar

Hij werd beroemd om de economie

Er is geen sprake van bedrog

Er zijn vaak ontmoetingen tussen hen

Weduwen en wezen nemen grote wraak

Ze denken niet met het woord van God

Omdat ze opgeblazen zijn in hun rijkdom

Mijn bitterheid zou niet zo groot zijn

Als ik een slob als vijand had

Ik zou zeker gemakkelijker hebben geleden

Daar had ik mezelf van kunnen redden

Maar ik dacht dat mijn vriend dat had

Ik was erg aardig voor wie hij was

Ik had een goede reputatie, ik had integriteit

Mijn aartsvijand, ik zie nu dat hij dat was

Moge een bittere dood je treffen

Naar het oordeel van mijn vijand

Als straf voor zijn bedrog

Om ongeloof te uiten

En ik, Heer, roep tot u

Ik bid 's ochtends en 's middags en 's avonds

Ik wacht op bevrijding van jou

Omdat ik bang ben voor de vijand

Jij, mijn ziel, jouw gedachte

Stel je vertrouwen op God

Hij zal al uw lasten van u wegnemen

En hij hoort je pleidooi

U hebt gelijk, Heer, in uw oordeel

Bloedzuigers in die tijd

Je zegent ze niet in hun fortuin

Er zullen geen lange levens op aarde zijn

Jullie houden allemaal de waarheden

U beschermt de rechtvaardigen

U verheft de armen

Je onderschat de trotsen

Als je het een beetje bitter maakt

In het brandende vuur laat je het verdwijnen

Je krijgt hem daar in een mum van tijd weg

Je verheft het weer tot grote eer

Saint David schreef in het boek Psalmen

In zijn vijfenvijftigste lofrede

Waarvan de gelovigen in bitterheid zijn

Zo zingen ze in troostgedichten