Ode an den Herbst - Irrlicht

Niedergewehte Tropfen und Blätter, im Rauschen des Grüns

sehnsüchtig, hingebungsvoll.

Wie still doch Regen sein kann.

So lausche ich den Klängen, die mir der Wind zuträgt

— ein Lobgesang auf den Horizont, der in dunkler Rötung schimmert,

in eindrucksvoller Glut, und wärme mich an deiner Haut.

So hab' ich dich gespürt, mein lieblich' Kind,

— Küsse bedecken weich, und Sanftheit dir aus Lidern flutet,

Tränen tropfen, fallen tief, wie Regen und Wind auf deine Haut.

Und niemals mehr wirst du für mich vergessen sein,

denn du hast dich:

in meinen Traum geträumt.

— du hast dich in meinen Traum geträumt, o' lieblich' Kind.

Und Donnergrollen zieht dann auf, am Firmament, am Himmelszelt.

— Laternenschein, von Winden still

im smaragdnen Grün der Bäume

das Rauschen deiner Herzensglut

und wie du sprachst, flüsternd, träumerisch:

Komm' stumm gewordener Poet, dein Schlaf soll mein Erwachen sein.

Druppels en bladeren omwaaien, in het ruisen van het groen

verlangend, toegewijd.

Hoe stil kan regen zijn.

Dus ik luister naar de geluiden die de wind me meevoert

— een lofzang aan de horizon, glinsterend in donkere roodheid,

in indrukwekkende gloed, en verwarm me tegen je huid.

Zo voelde ik je, mijn lief kind,

— Kusjes bedekken je zacht, en zachtheid stroomt je uit je oogleden,

Tranen druppelen, vallen diep, als regen en wind op je huid.

En nooit meer zal je voor mij vergeten worden

omdat je zelf:

gedroomd in mijn droom.

- je droomde jezelf in mijn droom, o lief kind.

En dan stijgt het gerommel van de donder op, aan het firmament, aan de hemel.

— Lantaarnlicht, nog steeds van de wind

in het smaragdgroen van de bomen

het razen van je hart

en terwijl je sprak, fluisterend, dromerig:

Kom stomme dichter, jouw slaap zal mijn ontwaken zijn.