Abschied - Nico

Seinem geiste bekenne ich mich

Ein sehnen verzehret sein schönes gesicht

Das ermattet von güte beschattet allmächtig ist

Sein körper bewegt sich nicht

Im traume sich endlich sein

Zwingen vergiþt

Den heulenden jubel erkenne ich nicht

Der mir den heiligen frieden zerbricht

Sein schweigender mund, seine schlafende brust

Harren zärtlich der süþen lust

Sein Körper bewegt sich nicht

Im traume sich endlich sein

Zwingen vergiþt

Ik beken zijn geest

Een verlangen verteert zijn mooie gezicht

Dat moe van goedheid in de schaduw is almachtig

Zijn lichaam beweegt niet

Eindelijk in een droom zijn

Force vergeet

Ik herken het huilende gejuich niet

Wie verbreekt mijn heilige vrede

Zijn stille mond, zijn slapende borst

Wacht teder op zoete lust

Zijn lichaam beweegt niet

Eindelijk in een droom zijn

Force vergeet