Небо -

Небо рвёт печалью песни,

кто живёт и злобой крестит,

а деревья ждут награды,

за победу значит надо,

помнить…

Белой краской разукрашен,

странный лик, — он слишком страшен,

на дороге умирая,

плакал тот, чья жизнь немая,

кончилась…

Кто стеклом мне режет нервы,

тот кто пел, я буду первым,

кто просил у нас пощады,

перед тем как стать наградой,

чёрту…

На стакан, две капли яду,

а любви его не надо,

на кресте скончалось счастье,

мы с тобой крестовой масти

Боже…

А вином залиты беды,

для того кто ждал ответа,

а на ветках всех деревьев,

вдруг запели птицы,

звери-Люди…

De lucht scheurt van de droefheid van het lied,

die leeft en doopt met boosaardigheid,

en de bomen wachten op beloningen,

want de overwinning betekent dat het nodig is,

onthouden…

Versierd met witte verf

vreemd gezicht - het is te eng,

sterven op de weg

riep hij, wiens leven stom is,

eindigde...

Die mijn zenuwen snijdt met glas,

degene die zong, ik zal de eerste zijn,

die ons om genade vroeg,

voordat je wordt beloond

hel...

Op een glas, twee druppels vergif,

maar zijn liefde is niet nodig,

geluk stierf aan het kruis,

we zijn met jou van het kruis pak

God…

En problemen zijn gevuld met wijn,

voor degenen die op een antwoord wachtten,

en aan de takken van alle bomen,

plotseling zongen de vogels

dieren mensen...