El Primer Día del Resto de Mi Vida - La Oreja de Van Gogh

Entre tus nubes y mis contraluces,

Fuiste cubriendo el cielo con las cruces,

Que terminaron por tapar el sol.

Tu voz sonaba tan arrepentida,

Arrodillado como un niño en la orilla,

Desenterrando un poco de tu amor.

Y ahora que te digo «adiós»

Y se abren mis alas…

¿Me pides perdón?

Te quise como a nada más, como al respirar,

Te quise como el fuego al viento en una noche de San Juan.

Y ahora que me voy me das la luna sobre el mar,

Ahora que no hay más destino que el camino en soledad.

Ya queda poco por decir, y poco para recordar,

Que llora el río cuando pasa porque nunca volverá.

Las lágrimas que saben más amargas

Son las que llevan dentro las palabras,

Que se quedaron en tu corazón.

La noche siempre trae algún consejo,

Pero el silencio aviva los remordimientos.

Yo fui en tu vida un baile sin canción.

Y ahora que te digo «adiós»

Y se abren mis alas…

¿Me pides perdón?

Te quise como a nada más, como al respirar,

Te quise como el fuego al viento en una noche de San Juan.

Y ahora que me voy me das la luna sobre el mar,

Ahora que no hay más destino que el camino en soledad.

Ya queda poco por decir, y poco para recordar,

Que llora el río cuando pasa porque nunca volverá…

Pero te quise como a nada más, como al respirar,

Te quise como el fuego al viento en una noche de San Juan.

Y ahora que me voy me das la luna sobre el mar,

Ahora que no hay más destino que el camino en soledad.

Ya queda poco por decir, y poco para recordar,

Que llora el río cuando pasa porque nunca volverá.

El primer día de mi vida sin ti…

Cosí tu sombra al viento que se marcha.

Guardé el suspiro de después de partir.

Dejé una carta para mis fantasmas.

El primer día de mi vida sin ti…

Cubrí recuerdos con sábanas blancas.

Soplé en tu cara todo lo que sufrí.

Llegó la música hasta mi ventana.

Tussen jouw wolken en mijn achtergrondverlichting,

Je bedekte de lucht met kruisen,

Wat uiteindelijk de zon tegenhield.

Je stem klonk zo spijtig

Knielend als een kind op de oever,

Een deel van je liefde opgraven.

En nu ik "vaarwel" zeg

En mijn vleugels gaan open...

Vraag je me om vergeving?

Ik hield van je als niets anders, zoals ademen,

Ik hield van je als vuur in de wind op een avond in San Juan.

En nu ik vertrek, geef je me de maan boven de zee,

Nu er geen andere bestemming is dan alleen de weg.

Er is weinig meer te zeggen en weinig te onthouden,

Dat de rivier huilt als hij voorbijgaat, omdat hij nooit meer terugkomt.

De tranen die bitterder smaken

Zij zijn degenen die de woorden naar binnen dragen,

Dat ze in je hart bleven.

De nacht brengt altijd wat advies,

Maar stilte voedt wroeging.

Ik was in je leven een dans zonder een lied.

En nu ik "vaarwel" zeg

En mijn vleugels gaan open...

Vraag je me om vergeving?

Ik hield van je als niets anders, zoals ademen,

Ik hield van je als vuur in de wind op een avond in San Juan.

En nu ik vertrek, geef je me de maan boven de zee,

Nu er geen andere bestemming is dan alleen de weg.

Er is weinig meer te zeggen en weinig te onthouden,

Dat de rivier huilt als hij voorbijgaat, omdat hij nooit meer terugkomt...

Maar ik hield van je als niets anders, zoals ademen,

Ik hield van je als vuur in de wind op een avond in San Juan.

En nu ik vertrek, geef je me de maan boven de zee,

Nu er geen andere bestemming is dan alleen de weg.

Er is weinig meer te zeggen en weinig te onthouden,

Dat de rivier huilt als hij voorbijgaat, omdat hij nooit meer terugkomt.

De eerste dag van mijn leven zonder jou...

Ik naaide je schaduw aan de wind die weggaat.

Ik redde de zucht van na het vertrek.

Ik heb een brief achtergelaten voor mijn geesten.

De eerste dag van mijn leven zonder jou...

Ik bedekte herinneringen met witte lakens.

Ik blies in je gezicht alles wat ik heb geleden.

De muziek kwam naar mijn raam.