Ardió Mi Memoria (Gira Geometría del Rayo Concierto Oviedo) - Manolo Garcia

Yo vi a la mujer de cabellos ondulados de sierpes

Bajar corriendo por la ladera

Hacia los llanos donde la fiesta silva

Yo vi los brillos en el borde de las copas

Durante aquella noche

Yo vi a los hombres, dura piel morena

En el temblor lejano del polvo de la pista

Vi flotar herrumbre de rejones en un instante que clava

Y se gira a mirarte

Supe del metalico rugido de motores

En su efimera carrera hacia el confin del horizonte

Ardió mi memoria y el mundo bosque en llamas

Calcino despechos, trsiciones, deslealtad

Mentí y me mentiste y me sentí caleidoscopico insecto:

Polvo y alas rotas en el temblor de una particula de nada

Porqué si no te pertenezco pienso en tí?

Porqué si no habitamos multitudes me dejas solo?

Porqué si no te pertenezco estas en mi?

Vi barbados hombres cabalgar monstruos de acero rodantes

Anclar y resoplando morir por unas horas al desmayo del sueño

Vi luces, puertas entreabiertas al cerrarse

Escuche extraviadas risas;

Murmullos, jadeos y el anuncio de un dia negro que nacia

(Tormenta de mares de lagrimas)

Te vi flotar, herrumbre de rejones en un instante que pasa

Y te giraste a mirarme

Supe que tu quejido, carne insomne

De mi efimera carrera hacia el confin del horizonte

Ardió mi memoria y el mundo bosque en llamas…

Ardió mi memoria…

Ik zag de vrouw met golvend haar van slangen

ren de helling af

Naar de vlakte waar het feest fluit

Ik zag de glitter op de rand van de bril

tijdens die nacht

Ik zag de mannen, harde bruine huid

In de verre trilling van het stof van de baan

Ik zag roest van rejones drijven in een oogwenk die spijkert

En hij draait zich naar jou om

Ik kende het metalen gebrul van motoren

In zijn kortstondige race naar de rand van de horizon

Mijn geheugen brandde en het wereldbos in vlammen

Ik verbrand wrok, overgangen, ontrouw

Ik loog en jij loog tegen mij en ik voelde een caleidoscopisch insect:

Stof en gebroken vleugels in de trilling van een deeltje van niets

Waarom, als ik niet van jou ben, denk ik dan aan jou?

Waarom, als we niet in menigten leven, laat je me dan met rust?

Waarom, als ik niet van jou ben, ben jij dan in mij?

Ik zag bebaarde mannen rijden op rollende stalen monsters

Anker en puffend sterven voor een paar uur om flauw te vallen

Ik zag lichten, deuren op een kier bij het sluiten

Ik hoorde verloren gelach;

Gemompel, gezucht en de aankondiging van een geboren zwarte dag

(Storm van zeeën van tranen)

Ik zag je zweven, roest van rejones in een oogwenk die voorbij gaat

En je draaide je om om naar mij te kijken

Ik wist dat je gekreun, slapeloosheid vlees

Van mijn kortstondige race naar de rand van de horizon

Mijn geheugen brandde en de boswereld in vlammen...

Mijn geheugen verbrand...